All posts by Manila

ഹര ഹാചി ബു !

ഒരു 80 -90 വയസ്സിന് മേലെ പ്രായമായ , തികച്ചും ഊർജ്ജസ്വലരായ, കർമ്മനിരതരായ, സന്തോഷമായിട്ടിരിക്കുന്ന ആളുകളെ കാണുമ്പോൾ “ഈ പ്രായത്തിലും എന്നാ ഒരിതാ!! “, “പയറുമണി പോലെ ഓടിനടന്ന് പണിയെടുക്കുന്നത് കണ്ടോ !” എന്നൊക്കെ നമ്മൾ അത്ഭുതത്തോടെ അഭിപ്രായപ്പെടാറുണ്ട്. എന്തിനേറെ പറയുന്നു , 70 വയസ്സായ മമ്മൂട്ടിയുടെ പ്രായവും “ചെറുപ്പവും” നമുക്ക് ചർച്ചാവിഷയമാണ് . നൂറു പേരിൽ വിരലിൽ എണ്ണാവുന്നത്ര ആളുകളെ മാത്രമേ നമുക്കങ്ങനെ കാണാൻ കിട്ടാറുള്ളു എന്നത് കൊണ്ടാണ് ഇത്തരക്കാർ പലപ്പോഴും വാർത്താശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റാറുള്ളത് . 96 വയസുള്ള പുഞ്ചിരിയമ്മച്ചിയെ ഏതാനും മാസങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് സമൂഹ മാധ്യമങ്ങളിൽ ആഘോഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതും നമ്മിൽ ചിലർ ഓർക്കുന്നുണ്ടാകും.100 വയസ്സ് വരെ ജീവിച്ചിരിക്കുക , അതും ആരോഗ്യത്തോടെ, സന്തോഷത്തോടെയും ജീവിച്ചിരിക്കുക എന്നുള്ളത് നമുക്കെപ്പോഴും അപ്രാപ്ര്യമായതെന്ന് തോന്നുന്ന സംഗതിയാണ്. നമ്മുടെ ആരോഗ്യ ശീലങ്ങൾ, സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലം, മാനസിക നിലവാരം ഇതൊക്കെ നമ്മുടെ ദീർഘായുസ്സിനെ സ്വാധീനിക്കുന്ന ഘടകങ്ങളാണ്. നമ്മുടെ ശരാശരി ആയുർദൈർഖ്യം 70 വയസ്സാണെങ്കിലും , പിറന്നാൾ ആഘോഷവേളകളിൽ നമ്മൾ പരസ്പരം ആശംസിക്കാറുള്ളത് many many happy returns of the day എന്നോ സ്വല്പം കടത്തി ആയുഷ്മാൻ ഭവഃ എന്നൊക്കെയാണ്. നമുക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരൊക്ക കുറേ കാലം ജീവിച്ചിരിക്കണം എന്നാണ് നമ്മുടെ ചിന്ത. ഇതൊക്കെയാണെങ്കിലും “എന്തിനാ ഇങ്ങനെ കുറേ കാലം ഭൂമിക്ക് ഭാരമായി ജീവിച്ചിരുന്നിട്ട് !, ഞാനൊക്കെ ഒരു 40-50 ന്റെ മേലെ പോകില്ല , ജീവിതം മടുത്തു ..” എന്നൊക്കെയുള്ള നെടുവീർപ്പെടലുകളും നമ്മൾ പലരിൽ നിന്നും തമാശ രൂപേണയും അല്ലാതെയും ഒക്കെ നിത്യേനയെന്നോണം കേൾക്കാറുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും ഇനി ചെയ്യാനില്ലാത്തതുകൊണ്ട് മരിച്ചു കളയാം എന്ന് വിചാരിക്കുന്ന നായകനുള്ള സിനിമ പോലും മലയാളത്തിലുണ്ട്. ജീവിതത്തിൽ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ചെയ്യാൻ വേണം, ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കണം ഇല്ലെങ്കിൽ മരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത് എന്നൊക്കെ ചിന്തിക്കാറുണ്ട്. തികച്ചും സ്വാഭാവികമാണത് . പ്രായമാകുന്തോറും ആളുകളുടെ സന്തോഷവും ആരോഗ്യവുമൊക്കെ നഷ്ടപ്പെടും, അവർക്കിനി പണ്ടത്തേതു പോലെ ഒന്നും ചെയ്യാനാവില്ല എന്നുള്ള ഒരു പൊതുധാരണ നമുക്കുണ്ട്. “ചെറുപ്പം നിലനിർത്തുക’ എന്നത് ഒരു ഭഗീരഥ പ്രയത്നമായിട്ടാണ് കണക്കാക്കപ്പെടാറുള്ളത് .

എന്നാൽ ഒരു നാട്ടിലെ ജനങ്ങളുടെ ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ ആയുസ്സ് 94 വയസ്സാണെങ്കിലോ ? അങ്ങനെ ഒരു നാടുണ്ട് .ജപ്പാനിലെ ഒക്കിനാവ ദ്വീപിലെ ഒഗിമി. ലോകാരോഗ്യ സംഘടനയുടെ കണക്കനുസരിച്ചു ലോകത്ത്‌ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആയുർദൈർഘ്യമുള്ള രാജ്യം ജപ്പാനാണ്.പുരുഷൻമാരുടെ ശരാശരി ആയുർദൈർഘ്യo 85 വയസ്സും സ്ത്രീകൾക്ക് 87.7വയസ്സും .ഓരോ പത്തുലക്ഷം പേരിലും 520-ൽ ഏറെ ശതായുഷ്‌മാന്മാരുള്ളതും ജപ്പാനിലാണത്രെ!. അതിൽ തന്നെ 24 ശതമാനം ആളുകളും ശതാഭിഷക്തരായ ഒഗിമിയെ കുറിച്ചും, ജാപ്പനീസ് സംസ്കാരത്തെ കുറിച്ചും അവിടുത്തെ ആളുകളുടെ ജീവിതരീതികളേക്കുറിച്ചും ദീർഘായുസ്സിന്റെ രഹസ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും പ്രതിപാദിക്കുന്ന ഒരു പുസ്തകമാണ് “ഇക്കിഗായ്: ആഹ്ളാദകരമായ ദീർഘായുസ്സിന് ഒരു ജാപ്പനീസ് രഹസ്യം.” ഏറെ നാളുകളായി വായിക്കണമെന്ന് കരുതിയതാണ് ഇക്കിഗായ്. എല്ലാറ്റിനും അതിന്റെതായ സമയമുണ്ട് ദാസാ എന്നാണല്ലോ. അതുകൊണ്ട് ഈ പുതുവർഷത്തിലെ ആദ്യ വാരാന്ത്യത്തിലാണ് ഈ പുസ്തകം വായിക്കാനെടുത്തത്. വെറും 205 പേജുള്ള ഒരു കൊച്ചു പുസ്തകം. കെ. കണ്ണൻ പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയ മലയാളം വിവർത്തനമാണ് വായിച്ചത്. യഥാർത്ഥ എഴുത്തുകാർ ഹെക്ടർ ഗാർഷ്യ , ഫ്രാൻസെസ്‌ക് മിറാല്യസ്‌ എന്നീ രണ്ടുപേർ.സുഹൃത്തുക്കളായ ഇവർ ജപ്പാനിൽ ഇത്തരത്തിൽ ദീർഘായുസ്സുള്ളവരുടെ നാടുകളിൽ പോയി താമസിച്ച്, അവരുടെ ദീർഘായുസ്സിന്റെ രഹസ്യങ്ങളും ജീവിതരീതികളും ഒക്കെ മനസ്സിലാക്കി അല്പം ശാസ്ത്രത്തിന്റെ മേമ്പൊടിയോടെ നമുക്ക് പറഞ്ഞുതരാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ് ഈ പുസ്തകത്തിൽ. പുസ്തകത്തിന്റെ മേന്മയായി തോന്നിയത് അധ്യായങ്ങൾ ലളിതമായ ഭാഷയിലും ചിട്ടയോടും കൂടി ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നുള്ളതാണ്. വായിക്കുമ്പോൾ നോട്ടെഴുതുന്ന സ്വഭാവക്കാരുണ്ടെങ്കിൽ അവർക്കു സൗകര്യമാകും വിധത്തിൽ നിബന്ധനകൾ, രീതികൾ, താരതമ്യ പഠനങ്ങൾ എന്നിവയുടെ ​സംക്ഷിത രൂപങ്ങൾ പുസ്തകത്തിലുടനീളം കാണാൻ സാധിക്കും. പുസ്‌തകത്തിന്റെ പിന്നിലെ പ്രയത്നവും ഗവേഷണവും അദ്ധ്യായങ്ങളിൽ നൽകിയിരിക്കുന്ന വിശദാംശങ്ങളിലും സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകളിലും എല്ലാം കാണാം. പോരായ്മയായി തോന്നിയത് മലയാളം വിവർത്തനമാണ്‌. പലയിടത്തും വാക്കുകളുടെ നേർ വിവർത്തനമാണുള്ളത് എന്നതും അച്ചടി പിശകുകളും കല്ലുകടിയായി അനുഭവപ്പെട്ടു.

എന്താണ് ഇക്കിഗായ് ? ജീവിക്കാനുള്ള കാരണം എന്നാണിതിന്റെ ലളിതമായ അർത്ഥം. ഒരു ജീവിതരീതി എന്നോ, നിലനിൽപ്പിന്റെ കേന്ദ്ര ബിന്ദു എന്നൊക്കെയും ഇതിനെ വ്യാഖ്യാനിക്കാം.ജപ്പാൻകാരുടെ അഭിപ്രായമനുസരിച്ച് എല്ലാവർക്കും ഒരു ഇക്കിഗായ് ഉണ്ടായിരിക്കുമെന്നാണ്. നമ്മുടെ ഇക്കിഗായ് നമ്മൾ കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുകയും അതിനുവേണ്ടിയുള്ള നിരന്തര പരിശ്രമത്തിലേർപ്പെടുകയും ചെയ്താൽ അത് നമുക്ക് മാനസിക സംതൃപ്തിയും ആഹ്ളാദവും അതിന്റെ ഫലമായി ദീർഘായുസ്സും തിരിച്ചു തരും എന്നാണ് ഗ്രന്ഥകാരന്മാർ പ്രധാനമായും ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ ഇതിവൃത്തമായി അടിവരയിടുന്നത്. ഒരുപക്ഷെ, നമ്മൾ വായിച്ചിട്ടുള്ള പ്രശസ്തങ്ങളായ സെല്ഫ്-ഹെല്പ് അല്ലെങ്കിൽ മോട്ടിവേഷണൽ പുസ്തകങ്ങളുടെ ഒരു ആഖ്യാന രീതി ചിലയിടത്ത് കാണാമെങ്കിലും, ജാപ്പനീസ് സംസ്കാരത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലമാണ് പുസ്തകത്തിലേക്കെന്നെ അടുപ്പിച്ചത്. ആദ്യത്തെ ഏതാനും അധ്യായങ്ങളിൽ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ പരമമായ ലക്ഷ്യങ്ങളെ, ഇക്കിഗായിയെ കണ്ടെത്തുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ് വിശദമാക്കിയിട്ടുള്ളത്.വിരമിക്കൽ എന്നൊരു പ്രക്രിയ നമ്മെ മാനസികമായി പുറകോട്ടു വലിക്കാൻ ഉള്ളതല്ലെന്നും അവസാന ശ്വാസം വരെ ജോലി ചെയ്യേണ്ടുന്നതിന്റെ പ്രസക്തിയെക്കുറിച്ചും ഒക്കെ വളരെ ലളിതമായി പുസ്തകം വിവരിക്കുന്നുണ്ട്. ജപ്പാനിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന ചില സുഹൃത്തുക്കൾ, ജപ്പാനിലെ ആളുകൾ വളരെയധികം പരിശ്രമശാലികളാണെന്നും, അവരോടൊപ്പം പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ പ്രയാസമാണ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അതവരുടെ സംസ്കാരത്തിന്റെയും ജീവിത രീതിയുടെയും ഭാഗമാണെന്നും, ഇക്കിഗായ് എങ്ങനെ അതിനെ സാധൂകരിക്കുന്നു എന്നുള്ളതും ഇത് വായിച്ചപ്പോൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി. ഇംഗ്ളീഷിലെ റിട്ടയർ എന്നതിന് തുല്യമായ വിരമിക്കൽ എന്ന വാക്കോ കാഴ്ചപ്പാടോ ജപ്പാൻകാരുടെ നിഘണ്ടുവിലില്ല. മരണം വരെ അവർക്കിഷ്ടമുള്ള ജോലി അവർ സന്തോഷപൂർവം ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരിക്കും. ജീവിതത്തോടുള്ള അഭിനിവേശത്തിന്, എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കാനുള്ള പ്രേരക ശക്തിക്ക്, വൃദ്ധരാകുമ്പോഴും യൗവനം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നതിന്, എല്ലാം കാരണമിതാണ്. ഒക്കിനാവക്കാരുടെ ജീവിത രീതിയുടെ പ്രധാന സവിശേഷതകൾ അവർ സൗഹൃദം പരിപോഷിപ്പിക്കുന്നു, ലളിതമായി മാത്രം ആഹാരം കഴിക്കുന്നു, ആവശ്യത്തിന് വിശ്രമിക്കുന്നു, മിതമായ വ്യായാമം, നേരത്തെ എഴുന്നേൽക്കുകയും ഉറങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു, കൃഷിയിടങ്ങളിലും പൂന്തോട്ടങ്ങളിലും മിക്ക സമയവും ചെലവഴിക്കുന്നു എന്നൊക്കെയാണ്. ഇതൊക്കെ കേൾക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ പഴമക്കാരുടെ ജീവിതചര്യകളുമായി (സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലം ഒഴിച്ച് നിർത്തിയാൽ) ചില സാമ്യങ്ങളൊക്കെ തോന്നിയേക്കാം. ഒരുകണക്കിന് നമ്മുടെ നിലനിൽപ്പുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രശ്നങ്ങൾ ആധുനിക സമൂഹങ്ങളുടേതാണ്.

ഏറ്റവും എടുത്ത് പറയേണ്ട ഒരു സവിശേഷത ഒക്കിനാവക്കാരുടെ ആഹാര രീതിയാണ്. ഹര ഹാച്ചി ബു എന്നാണവരുടെ ആപ്ത വാക്യം. എപ്പോഴും അവരത് ഓർത്തിരിക്കും. നിങ്ങളുടെ വയർ 80 ശതമാനം മാത്രം നിറക്കുക എന്നാണിതിന്റെ അർത്ഥം. നമ്മുടെ പഴമക്കാരും ഇതുപോലെ വയറു നിറയെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന ശീലമില്ലായിരുന്നു എന്നോർക്കണം. ഒക്കിനാവക്കാർ അതുകൊണ്ട് 80 ശതമാനം വയറു നിറഞ്ഞാൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് നിർത്തും. കിറുകൃത്യമായി ഈ 80 ശതമാനം എങ്ങനെ തിട്ടപ്പെടുത്തും എന്ന് ചിന്തിക്കുക സ്വാഭാവികം. ഇനി ജപ്പാൻകാർക്ക് ഇതിനായി വല്ല മാപിനിയോ മറ്റോ ഉണ്ടോ ? ഇല്ലെന്നാണ് ഉത്തരം. വയറു നിറഞ്ഞെന്ന് തോന്നി തുടങ്ങിയാൽ നിർത്തുക -അത്രയേ മാർഗമുള്ളൂ. എങ്കിലും കഴിക്കുന്ന ഭക്ഷണം അത്യന്തം പോഷകസമൃദ്ധമായതായിരിക്കും എന്നൊരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്.

അടുത്ത ഏതാനും അധ്യായങ്ങളിൽ   ശതാഭിഷക്തരായ കലാകാരന്മാരുമായും, സാധാരണക്കാരുടെയും,  സൂപ്പർ സെന്റേറിയൻമാരുമായും (110 വയസ്സിനു മുകളിൽ പ്രായമുള്ളവർ) അഭിമുഖങ്ങങ്ങളാണ് ഉൾക്കൊള്ളിച്ചിരിക്കുന്നത്. ടോയോട്ട കമ്പനിയിൽ  കൈ കൊണ്ട് സ്ക്രൂ നിർമിക്കുന്ന ആളുകളെ കുറിച്ചുള്ള വിവരണവും   സ്റ്റീവ് ജോബ്സ് ജപ്പാനിൽ നടത്തിയ സന്ദർശനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ധ്യായങ്ങളും പുതിയ അറിവായിരുന്നു. അയൽപക്ക കൂട്ടായ്മകൾ, കായിക വിനോദങ്ങളൊക്കെ  എങ്ങനെ  ഒക്കിനാവക്കാരുടെ ദീർഘായുസ്സിന്  സഹായകരമാവുന്നു എന്നൊക്ക മികച്ച വായനാനുഭവമായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് ഒക്കിനാവയിൽ സംഘടിപ്പിച്ച ഒരു പ്രാദേശിക  മത്സരത്തിൽ അവിടുത്തെ ടീം വൃദ്ധരോട്   ടീം  ഗ്രന്ഥകർത്താക്കൾ തോറ്റുപോയതിനെക്കുറിച്ചുള്ള  പരാമർശങ്ങൾ വായനക്കിടയിൽ ചിരി പടർത്തി. 

അവസാനത്തെ അധ്യായങ്ങളിൽ ദീർഘായുസ്സിന്റെ പിന്നിലുള്ള ശാസ്ത്രീയതയും, പൗരസ്ത്യ രാജ്യങ്ങളിലെ വ്യായാമ രീതികളെ കുറിച്ചുള്ള സംഗ്രഹവുമാണ് പ്രധാന പ്രതിപാദ്യം. യോഗ, റേഡിയോ ടെയ്‌സോ, തായ് ചി, ക്വിഗോങ്, ഷിയാൽസു മുതലായവയെ കുറിച്ചാണ് പ്രതിപാദിക്കുന്നത്. ഇവയിൽ റേഡിയോ ടെയ്‌സോ വ്യാപകമായി പിന്തുടരുന്ന ഒരു വ്യായാമരീതിയാണ്. യോഗ പോലുള്ള ഒരു വ്യായാമക്രമം ആണിത് . റേഡിയോയിലാണ് നിർദേശങ്ങൾ കൊടുത്തിരുന്നതെന്നുകൊണ്ടാണ് റേഡിയോ എന്ന വാക്കിതിൽ കയറിക്കൂടാൻ കാരണം. ഇപ്പോൾ ടെലിവിഷനിലേക്ക് ചുവടുമാറി .ആളുകൾ ഒത്തുചേർന്നാണ് ടി വി യിലെ നിർദേശങ്ങൾ നോക്കി ചെയ്യുന്നത് . വീടുകളിൽ, വിദ്യാലയങ്ങളിൽ രാവിലെ ക്‌ളാസ് തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ്, പൊതുസ്ഥാപനങ്ങളിൽ അങ്ങനെ എല്ലായിടത്തും റേഡിയോ ടെയ്‌സോ നടത്തുന്ന പതിവുണ്ട്. വാബി സാബി അഥവാ വീണ്ടെടുക്കൽ ശേഷി കൈവരിക്കുന്നതിൻറെ പ്രാധാന്യത്തെ കുറിച്ചും ജപ്പാൻകാരെ ആധാരമാക്കി പുസ്തകം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ജപ്പാൻകാരുടെ വീണ്ടെടുക്കൽ ശേഷിയെക്കുറിച്ച് നമുക്കെല്ലാവർക്കുമറിയാം. ലോകമഹായുദ്ധങ്ങൾ പ്രകൃതിദുരന്തങ്ങൾ എല്ലാം പരീക്ഷിച്ച ജനതയാണ് ജപ്പാൻ ജനത . ജീവിതം നൈമിഷികമാണെന്നുള്ള ഉറച്ച ബോധ്യത്തിൽ ഓരോ നിമിഷവും ആസ്വദിക്കുക എന്നാണവരുടെ ചിന്താഗതി.വർത്തമാനകാലത്തിൽ വേവലാതിയില്ലാതെ ജീവിക്കാൻ പഠിച്ചവർ.

പുസ്തകം വായിച്ച് തീരുമ്പോൾ ഒക്കിനാവയിൽ ഒരിക്കലെങ്കിലും പോകണം, അവരിലൊരാളായി ഈയുള്ളവൾക്കും ജീവിക്കണം എന്നൊക്കെ തോന്നി. എന്തിനാ പെണ്ണെ ഇതിനായി ജപ്പാനിലേക്കൊക്കെ പോകുന്നത് , നമുക്കിത് ഇവിടെ തന്നെ സാധ്യമാകില്ലേ? എന്നുള്ള ഒരു മറുചോദ്യം അപ്പോൾ എന്നെ നോക്കി പല്ലിളിച്ചു.

എന്താണ് നമ്മുടെ ഇക്കിഗായ് എന്ന് കണ്ടെത്താൻ സാധിക്കുമോ ? എങ്ങോട്ടാണ് , എന്തിന്റെ പിറകെയാണ്‌ നമ്മൾ ഇങ്ങനെ ഓടുന്നത് ? എന്തിനീ തിരക്ക് ?

ക്ലീൻ എനർജിയിലേക്കുള്ള ക്ലീനല്ലാത്ത വഴികൾ

കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തെ വരുതിയിലാക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി ഫോസിൽ ഇന്ധനങ്ങളുടെ മേലുള്ള ആശ്രയത്വം ഒഴിവാക്കി പരിസ്ഥിതി സൗഹാർദ സമീപനങ്ങളുമായി മുന്നോട്ടു പോകുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ആഗോള തലത്തിൽ ഒട്ടേറെ ചർച്ചകളും,പ്രതിജ്ഞകളും നയരൂപീകരണങ്ങളുമൊക്കെ നടക്കുന്ന ഒരു സമയമാണിത്. കാർബൺ ഉത്സർജനം പരമാവധി കുറച്ചുകൊണ്ട് ,ഒരു അക്ഷയ ഊർജ വിപ്ലവത്തിന്റെ പാതയിലേക്ക് മാറി സഞ്ചരിക്കാനുള്ള ഒരുക്കത്തിലാണ് ഇന്ത്യയടക്കം പല രാജ്യങ്ങളും.ഫോസിൽ ഇന്ധനങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള “ബ്രൗൺ ” എനർജിക്ക് ബദലായി പരിസ്ഥിതിക്ക് അനുഗുണമായ, പുനഃസ്ഥാപിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഊർജ സ്രോതസ്സുകളിൽ നിന്നുള്ള ഹരിത ഊർജത്തെ ആശ്രയിക്കുകയാണ് ഇതിന്റെ പരമമായ ലക്‌ഷ്യം. ചിലർ ഇതിനെ ക്ളീൻ എനർജി വിപ്ലവം എന്നൊക്കെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു.

ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ യാതൊരു അപാകതയും തോന്നാത്ത, സോദ്ദേശപരമായ ഒരു നീക്കമാണ് ഇതെന്ന് തോന്നുമെങ്കിലും ക്ളീൻ എനർജി വിപ്ലവത്തിലേക്കുള്ള വഴി യഥാർത്ഥത്തിൽ “അത്ര ക്ളീനായിരിക്കില്ല ” എന്നതാണ് വസ്തുത. അക്ഷയ ഊർജ സ്രോതസ്സുകളെ ആശ്രയിക്കുന്ന സൗരോർജ ഉല്പാദന പ്ലാന്റുകൾ , ഉപകരണങ്ങൾ , കാറ്റാടിയന്ത്രങ്ങൾ , വൈദ്യുത വാഹനങ്ങൾ എന്നിവയുടെ നിർമിതിയിലെല്ലാം നാനാവിധത്തിലുള്ള ധാതുക്കൾ, അതും വലിയ അളവിൽ ആവശ്യമായി വരുന്നുണ്ട്. അതായത്, നമ്മുടെ കാലാവസ്ഥാ ലക്ഷ്യങ്ങളിൽ എത്താൻ , ലോകത്തിന് ധാരാളം പുതിയ ഖനികൾ ആവശ്യമായി വരുമെന്നർത്ഥം. അന്താരാഷ്ട്ര ഊർജ ഏജൻസി (International Energy Agency, IEA ) യുടെ 2021 റിപ്പോർട്ട് പ്രകാരം 2050-ഓടെ കാർബൺ തുലിതാവസ്ഥ (Net zero emission) കൈവരിക്കാനാണ് നമ്മുടെ ലക്ഷ്യമെങ്കിൽ ചെമ്പ്, നിക്കൽ , ലിഥിയം , കൊബാൾട്ട് മുതലായ നിർണായക ധാതുക്കളുടെ ആവശ്യകത ആറിരട്ടിയായി വർധിക്കും. ജപ്പാനിലെ നാഷണൽ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഫോർ എൻവയോൺമെന്റൽ സ്റ്റഡീസിന്റെ കണക്കിൽ ഇത് 2050 ഓടെ ഏഴു മടങ്ങാകുമെന്നാണ് പ്രവചിക്കുന്നത്.

സ്വർണ ഖനി (പ്രതീകാത്മക ചിത്രം)

ഇലക്ട്രിക് വാഹനങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമായ ബാറ്ററികൾ, വൈദ്യുതി പ്രസരണികൾ, കാറ്റാടി യന്ത്രങ്ങളുടെ ഭാഗമായ ടർബൈനുകൾ, സോളാർ പാനലുകൾ, വൈദ്യുതി വിതരണ ലൈനുകൾ എന്നിവയുടെ നിർണായക ഭാഗമാണ് ധാതുക്കളും ലോഹങ്ങളും. IEA യുടെ  കണക്കുകൾ പ്രകാരം, ഒരു ഇലക്ട്രിക് കാറിന് അതിന്റെ പെട്രോൾ വകഭേദത്തെക്കാൾ ആറിരട്ടി കൂടുതൽ ധാതുക്കൾ ആവശ്യമാണ് (സ്റ്റീലും അലുമിനിയവും ഒഴികെയാണിത്). ഒരു ഓഫ്‌ഷോർ കാറ്റാടിപ്പാടത്തിന് തുല്യ ശേഷിയുള്ള, ഗ്യാസ് ഉപയോഗിച്ച്  പ്രവർത്തിക്കുന്ന പവർ പ്ലാന്റിനേക്കാൾ 13 മടങ്ങ് അധികമാണ് ധാതുക്കളും ലോഹങ്ങളും ആവശ്യമായി വരുന്നത് . പുനരുൽപ്പാദിപ്പിക്കാവുന്ന ഊർജസ്രോതസ്സുകളിലേക്കുള്ള  ചുവടുമാറ്റം അർത്ഥമാക്കുന്നത് ഒരു യൂണിറ്റ് വൈദ്യുതി ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്നതിന് 2010-ൽ ഉണ്ടായിരുന്നതിനേക്കാൾ 50 ശതമാനം കൂടുതൽ ധാതുക്കൾ ആവശ്യമുണ്ട് എന്നാണ്. ഇപ്പോൾ തന്നെ, ചില അവശ്യ ധാതുക്കൾക്കും ലോഹങ്ങൾക്കും ഈ വർഷം കുത്തനെ വില വർധിച്ചു. ബാറ്ററിയുടെ അവിഭാജ്യ  ഘടകങ്ങളായ  ലിഥിയത്തിന്റെ വിലയിൽ ഏകദേശം മൂന്നിരട്ടിയും  കോബാൾട്ടിന്റെ വിലയിൽ  60 ശതമാനത്തോളവുമാണ് വർദ്ധിച്ചത് . വൈദ്യുത ലൈനുകൾ, ബാറ്ററികൾ, സോളാർ പാനലുകൾ  മുതലായവയിലും  “വൈദ്യുതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാ സാങ്കേതികവിദ്യകളുടെയും മൂലക്കല്ല്” എന്ന് IEA വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന ചെമ്പിന്റെ വില,  നിലവാരമുള്ള നിക്ഷേപങ്ങളുടെ അഭാവം കാരണം ഏകദേശം 25 ശതമാനം ഉയർന്നു. ബാറ്ററി-ഗ്രേഡ് നിക്കലും പിന്നിലല്ല , കൂടാതെ നിക്ഷേപം കുറവുള്ള  മറ്റു  ലോഹങ്ങളെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയും ആശങ്കയുണ്ട്.

അവലംബം: IEA Report 2021 on The Role of Critical Minerals in Clean Energy Transitions

IEA യുടെ കണ്ടെത്തലുകൾ അനുസരിച്ച്, ഒരു ധാതു നിക്ഷേപത്തെ ഉൽപ്പാദനക്ഷമമായ ഖനിയാക്കി മാറ്റാൻ എടുക്കുന്ന ശരാശരി ദൈർഘ്യം 16.5 വർഷമാണ്. അതിന്റെ ആദ്യ ദശകമോ അതിൽ കൂടുതലോ സമയം ചെലവഴിക്കുന്നത് ആസൂത്രണതിനും സാധ്യതാ പഠനങ്ങൾക്കുമാണ്. പിന്നീട് ഖനി കുഴിച്ച് അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ ഒരുക്കാൻ നാലോ അഞ്ചോ വർഷം. ഇതിൽ ആസൂത്രണ ഘട്ടത്തിന്റെ ദൈർഘ്യം കുറയ്ക്കാൻ ചില സാധ്യതകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും വിതരണത്തിൽ ഞെരുക്കം നേരിടേണ്ടി വരും. ധാതു നിക്ഷേപവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റൊരു വിഷയം, അറിയപ്പെടുന്ന പല ധാതു നിക്ഷേപങ്ങളും വിരലിലെണ്ണാവുന്ന രാജ്യങ്ങളിൽ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നുള്ളതാണ്, അതിൽ തന്നെ പല ഖനികളും സ്ഥിരതയുള്ളവയുമല്ല .ലോകത്തിലെ കോബാൾട്ടിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും ഡെമോക്രാറ്റിക് റിപ്പബ്ലിക് ഓഫ് കോംഗോയിലാണ് (DRC). ലിഥിയത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും ബൊളീവിയയിലും ചിലിയിലുമാണ്. ബാറ്ററി-ഗ്രേഡ് നിക്കൽ ഇന്തോനേഷ്യയിലാണ് കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ലാൻഥനൈഡ്‌ വിഭാഗത്തിൽ പെടുന്ന ധാതുക്കൾ 60 ശതമാനവും ചൈനയിലുമാണ്. ഇത് ഭാവിയിൽ ഭൗമരാഷ്ട്രീയ തർക്കങ്ങൾക്കും നയാ രൂപീകരണങ്ങളിലേക്കും നയിച്ചേക്കും. ഉല്പാദനവും വിതരണവും സുഗമമാക്കാക്കാൻ രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിൽ വ്യാപാര കരാറുകൾ ഉണ്ടാക്കി പരസ്പരാശ്രയത്തിൽ ഏർപ്പെടുമ്പോൾ പ്രധാനപ്പെട്ട ഉത്പാദക രാജ്യങ്ങളുമായുള്ള വ്യാപാര തർക്കങ്ങൾ ആഗോള വിതരണത്തിലും വിലയിലും വലിയ സ്വാധീനം ചെലുത്തും. പ്രകൃതി ദുരന്തങ്ങളും ആഗോള വിതരണത്തെ ബാധിച്ചേക്കും. അതിനാൽ തന്നെ, ഏക സ്രോതസ്സുകളെ ആശ്രയിക്കാതെ പലവിധ സ്രോതസ്സുകളിൽ നിന്ന് ലഭ്യത ഉറപ്പുവരുത്തുക എന്നത് പരമപ്രധാനമാണ് . പുതിയ നിക്ഷേപങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്നതിന്റെ ബാധ്യത സർക്കാരുകൾ ഏറ്റെടുക്കണം. ഇതിനായി ജിയോളജിക്കൽ സർവേ ഏജൻസികളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഏകോപിപ്പിച്ച് ശക്തമാക്കണം. പുതിയ നിക്ഷേപങ്ങൾ കണ്ടെത്തുമ്പോൾ അത് എത്രത്തോളം പരിസ്ഥിതി സൗഹാർദപരമായി കൈകാര്യം ചെയ്യണമെന്നും പരിഗണിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന്, ഇന്തോനേഷ്യയിൽ നിന്നുള്ള നിക്കൽ നിക്ഷേപങ്ങൾ പലതും പരിസ്ഥിതി ലോല പ്രദേശങ്ങളിലും ദേശീയോദ്യാനങ്ങളിലുമാണ്.

അവലംബം: IEA (2020a); USGS (2021), World Bureau of Metal Statistics (2020); Adamas Intelligence (2020).

മേല്പറഞ്ഞവയെല്ലാം നമ്മുടെ ഊർജ്ജ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് വലിയ ആശങ്ക നൽകുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ആശ്വാസവും പ്രതീക്ഷയും നൽകുന്ന ചില കണ്ടെത്തലുകളും കണക്കുകളും ധാതുക്കളെ സംബന്ധിച്ച് നമുക്ക് മുന്നിലുണ്ട്. അതിലേറ്റവും പ്രധാനം ധാതുക്കളെ റീസൈക്കിൾ ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന സാങ്കേതിക വിദ്യകൾ ഇന്ന് വികസിപ്പിച്ചെടുത്തിട്ടുണ്ട് എന്നുള്ളതാണ്. ഇലക്ട്രിക് വാഹനങ്ങളിലെ ബാറ്ററികളിൽ നിന്നുള്ള കൊബാൾട്ടും നിക്കലും മികച്ച രീതിയിൽ പുനരുപയോഗം ചെയ്യുന്നതിലൂടെ, കാലക്രമേണ ഖനനത്തിന്റെ ആവശ്യകത കുറക്കാൻ സാധിക്കും . ഇതിന്റെ കാര്യക്ഷമത എത്രത്തോളമാണ്‌ എന്നത് ഒരു തുറന്ന ചോദ്യമാണ്. നിലവിൽ സ്റ്റീൽ, അലൂമിനിയം, ചെമ്പ് മുതലായ ലോഹങ്ങൾക്ക് മതിയായ കാര്യക്ഷമതയുള്ള സാങ്കേതിക വിദ്യകൾ ലഭ്യമാണ് . 2030 നും 2040 നും ഇടയിൽ, ഉപയോഗശൂന്യമായ ബാറ്ററികളിൽ നിന്ന് റീസൈക്കിൾ ചെയ്തെടുക്കാവുന്ന ചെമ്പ്, കോബാൾട്ട്, നിക്കൽ, ലിഥിയം മുതലായ ലോഹങ്ങളുടെ അളവ് പ്രതിവർഷം 100,000 ടണ്ണിൽ നിന്ന് 1.2 ദശലക്ഷം ടണ്ണായി (10 മടങ്ങോളം) വർദ്ധിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട് എന്നാണ് IEA യിലെ വിദഗ്ദ്ധർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നത്. റീസൈക്ലിങ്ങിന്റെ കാര്യക്ഷമത വർദ്ധിപ്പിക്കാനായി നിർമ്മാതാക്കൾ കൂടുതൽ എളുപ്പത്തിൽ പുനരുപയോഗിക്കാവുന്ന ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ രൂപകൽപ്പന ചെയ്യേണ്ടതുമുണ്ട്. സർക്കാരുകൾക്കും ചെയ്യാവുന്ന ചിലതുണ്ട് . കാര്യക്ഷമമായ മാലിന്യ ശേഖരണവും തരംതിരിക്കലും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കേണ്ടത് സർക്കാർ തലത്തിൽ ഏറ്റെടുത്ത് നടത്തേണ്ടതാണ്.

സോളാർ പാനലുകളുടെ അവിഭാജ്യ ഘടകമായ ​ ​ഫോട്ടോവോൾട്ടെയ്‌ക്കുകളുടെ വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന ആവശ്യം വെള്ളിയുടെയും സിലിക്കണിന്റെയും ആവശ്യം വർധിപ്പിച്ചപ്പോൾ,​ ​​ഇവ രണ്ടിന്റെയും അളവ് കുറച്ചുകൊ​ണ്ടാണ് നിർമ്മാതാക്കൾ പ്രതികരിച്ചത്. ​കുറഞ്ഞ അളവിൽ ധാതുക്കളെ ആശ്രയിച്ചുള്ള, എന്നാൽ നിലവിൽ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടതിനു സമാനമായ കാര്യക്ഷമത​യുള്ള സോളാർ പാനലുകൾ വികസിപ്പിച്ചെടുക്കാനുള്ള ​സാധ്യതയും ​തുറന്നു കിടപ്പുണ്ട്.

ഹരിതഗൃഹ വാതക​ങ്ങളുടെ ഉത്സർജനം ​മാത്രമല്ല മനുഷ്യരാശി നേരിടുന്ന ​സവിശേഷപരമായ പാരിസ്ഥിതിക പ്രതിസന്ധി. ജൈവവൈവിധ്യത്തിന്റെ ​നാശവും മലിനീകരണവും ​ധാതു ഖനനത്തി​ന്റെ ഉപോല്പന്നങ്ങളാണ്.​​ ഇത് സംബന്ധിച്ച് 2021 ന്റെ തുടക്കത്തിൽ , ഓസ്ട്രിയയിലെ വിയന്ന യൂണിവേഴ്‌സിറ്റി ഓഫ് ഇക്കണോമിക്‌സ് ആന്റ് ബിസിനസ്സിലെ ഒരു സംഘം, ദുർബലമായ ആവാസവ്യവസ്ഥകളിൽ ​അവിടുള്ള ഖനനത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു വിശകലനം ​പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട് . ​ബോക്സൈറ്റ് (അലുമിനി​യം), ചെമ്പ്, സ്വർണ്ണം, ഇരുമ്പ്, ഈയം, മാംഗനീസ്, നിക്കൽ, വെള്ളി, സിങ്ക്​ എന്നീ ഒമ്പത് ലോഹ അയിരുകളാണ് പരിശോധി​ച്ചത്. ഈയം ഒഴികെയുള്ള​വയുടെ ​ഖനനവും സംസ്കരണവും കഴിഞ്ഞ രണ്ട് പതിറ്റാ​ണ്ടിൽ കുതിച്ചുയർന്നു. 2019-ൽ​ മാത്രം ഇത്തരത്തിൽ വേർതിരിച്ചെടുത്ത അയിരിന്റെ 79 ശതമാനവും ​മരുഭൂമികൾ, ഉഷ്ണമേഖലാ മഴക്കാടുകൾ, ഉഷ്ണമേഖലാ പുൽമേടുകൾ , സാവന്നകൾ മുതലായ ​ഭൂമിയിലെ സമ്പന്നമായ ​ജൈവവ്യവസ്ഥകളിൽ നിന്നുമായിരുന്നു. ലോകത്തിലെ പകുതി ലോഹ ഖനികളും സംരക്ഷിത പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്ന് 20 കിലോമീറ്ററോ അതിൽ താഴെയോ ഉള്ളവയാണെന്നും സംഘം കണ്ടെത്തി​.​

​ഖനനത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രമാണ് മാലിന്യം.അയിരുകൾ ലഭിക്കാൻ നീക്കം ചെയ്ത പാറകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രശ്നങ്ങൾ പലയിടത്തും രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. അയിരിനെ വേർതിരിച്ചതിനുശേഷം ഖനന പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ ഉപോൽപ്പന്നങ്ങൾ സംഭരിക്കുന്നതിന് ഉപയോഗിക്കുന്ന ടെയിലിംഗ് ഡാമുകൾ എന്നറിയപ്പെടുന്ന അണക്കെട്ടുകൾ പലപ്പോഴും പ്രദേശവാസികൾക്ക് ഭീഷണിയാവാറാറുണ്ട്. നിരുത്തരവാദപരമായി പരിപാലിക്കപ്പെടുന്ന ടെയിലിംഗ് ഡാമുകൾ തകരുന്നത് ഒരു പ്രത്യേക വിഷയമാണ് .ചിലപ്പോൾ ഇതിനെത്തുടർന്ന് വിഷമിശ്രിതങ്ങൾ ഒഴുകി ഒരു പ്രദേശമാകെ പ്രതിസന്ധി സൃഷ്ടിക്കാറുണ്ട് . ഇതിനുദാഹരണമാണ് 2019-ൽ പെറുവിലെ കോബ്രിസ ടെയ്‌ലിംഗ് അണക്കെട്ടിന്റെ തകർച്ച. അന്ന് 67,000 ക്യുബിക് മീറ്റർ സയനൈഡ് കലർന്ന ചെമ്പ് മാലിന്യം മാന്താരോ നദിയിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തുകയാണുണ്ടായത് . അതുപോലെ 2019-ൽ ബ്രസീലിലെ ഫീജോയിൽ ഉണ്ടായ മറ്റൊരു ദുരന്തത്തിൽ 237 പേരുടെ മരണത്തിനിടയാക്കിയ മണ്ണിടിച്ചിൽ ടെയ്‌ലിംഗ് അണക്കെട്ടിന്റെ തകർച്ച മൂലമായിരുന്നു. ഇതുപോലെ ഭീഷണി സൃഷ്ടിച്ചു നിലകൊള്ളുന്ന ഖനികൾ ഇപ്പോഴുമുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന്, ഇന്തോനേഷ്യയിലെ പപ്പുവയിലുള്ള ഗ്രാസ്ബർഗ് സ്വർണ്ണ ഖനി. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഖനന പദ്ധതികളിലൊന്നായ ഇത് തെക്ക്-കിഴക്കൻ ഏഷ്യയിലെ ഏറ്റവും വലിയ ദേശീയ ഉദ്യാനമായ ലോറന്റ്സ് ദേശീയോദ്യാനത്തിന് തൊട്ടുതാഴെയാണ് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. പാർക്കിലെ ശുദ്ധജല മലിനീകരണവുമായി ഖനി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നാണ് കണ്ടത്തിയിട്ടുള്ളത് .

ഓസ്‌ട്രേലിയയിലെ നോർത്തേൺ ടെറിട്ടറിയിലെ ഒരു സ്വർണ്ണ ഖനിയുടെ ടെയ്‌ലിംഗ് അണക്കെട്ടിന്റെയും സംസ്‌കരണ പ്ലാന്റിന്റെയും ആകാശ കാഴ്ച

ധാതുക്കളുടെ ഖനനവും ആഗോള വിതരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് IEA പ്രധാനമായും ആറ് വെല്ലുവിളികളാണ് മുന്നോട്ട് ​വെക്കുന്നത്. സർക്കാരുകൾ നിക്ഷേപകരുടെ ആത്മവിശ്വാസം വർധിപ്പിക്കണം, കമ്പനികൾ നവീകരിക്കപ്പെടണം ; പുനരുപയോഗവും അവയുടെ സാങ്കേതിക നിലവാരവും മെച്ചപ്പെടുത്തണം; വിതരണങ്ങൾ കൂടുതൽ സുരക്ഷിതവും സുതാര്യവുമാക്കണം ; ഉത്പാദകരും ഉപഭോക്താക്കളും തമ്മിലുള്ള ഏകോപനം മെച്ചപ്പെടണം; ഏറ്റവും പ്രധാനമായി പാരിസ്ഥിതികവും സാമൂഹികവുമായ നിലവാരം മെച്ചപ്പെടുത്തണം. ഭാവിയിൽ ഖനികൾക്ക് അംഗീകാരം നൽകുമ്പോൾ പാരിസ്ഥിതിക ഘടകങ്ങൾക്ക് മുൻ‌തൂക്കം നൽകിക്കൊണ്ട്, അവ പ്രവർത്തിപ്പിക്കാനുള്ള സോഷ്യൽ ലൈസൻസിങ് നടപടികൾ ഊർജ്ജിതമാക്കണം. സൗരോർജ്ജത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന സീറോ-കാർബൺ ഖനികൾക്കൊക്കെ ഇപ്പോൾ തുടക്കമായിട്ടുണ്ട്. ഇത്തരുണത്തിൽ പ്രവർത്തിച്ചെങ്കിൽ മാത്രമേ ഇനിയങ്ങോട്ടുള്ള നമ്മുടെ ക്ലീൻ എനർജി സ്വപ്‌നങ്ങൾ ക്ലീനായി യാഥാർഥ്യമാകുകയുള്ളു.

അധിക വായനക്ക് :

‘The Silent Coup’: A chilling account on the gray areas of Indian Security Establishment

As an Indian national who spent my last two years in a North American country, I often think and wonder about the relationship between the security establishments including police and the common people of this land. I have neither witnessed a low profile individual scared of the police, hesitant to reach out to them for help, nor the security establishment being involved in their day-to-day life. However, to be frank, I still feel a ‘sense of fear’ towards the police which I believe has been inherited from my mother country, India. I am sure, I am no exception. Perhaps, this sense of fear dates back to the British raj era when India was under the jurisdiction of colonial powers. Majority of the Indian middle class people are unwilling to approach the security establishment for any help. Some critics comment that the Indian police are still in colonial hangover. Lathi charge still has daily shows in India.

Many of you couldn’t agree more on the fact that the recent happenings in India has made its “world’s largest democracy” status to swing on hinges. In his 2021 book, ‘The Silent Coup’ Josy Joseph, an Indian investigative journalist unveils a chilling account on the history of India’s deep state. To be frank, the writer’s findings and conclusions were quite unsurprising in the present scenario, perhaps due to the familiarity with many news stories and features in bits and pieces, but what makes the book exceptional is the solid narration based on conclusive evidences on how the political fraternity and the security establishment including military, police, intelligence bureaus and investigative agencies are intertwined, which is supposed to remain as independent entities.

Apparently, the book as a whole, is a series of coverages on national security issues of India, along its length and breadth, though it could be applicable to many other countries. It discusses about the increasing evidences of the brand-new gravest threat to the post-independent Indian state-the subversion of democracy by the ruling elites of the security establishments who are duty-bound to protect it. When I say security establishments, these include the police, the intelligence agencies, the Central Bureau of Investigation (CBI), Research and Analysis Wing (RAW), the National Investigation Agency (NIA), the Anti-Terrorist Squad (ATS), and a handful of allied agencies such as Enforcement Directorate (ED), Income Tax Department which are also key-players. For many of us, these are a group of people in thriller movies who have been overwhelmingly glorified giving us goosebumps with mass back ground scores. But The Silent Coup blasts all of those stigmas. With facts, it enables the reader to think about how can such a small group of people, located mostly in a single city such as Mumbai or Delhi manipulate democratic values, terrorise and suppress the common, send them to jail, turning media into propaganda machines and that’s not the worst of it-converting judiciary into a puppet institution. Having that said, the book may sound like a merely anti-BJP (the ruling party) or Anti-Modi anecdote, but it is not. The harbingers of India’s deep state model traces back into the deeds of all post-independence governments. In fact, it was the Congress party that had sketched the blueprint to manipulate security establishment for political gains, the politics of Indira Gandhi and then Rajiv Gandhi, as Joseph Joseph elaborates.

The Silent Coup chooses the journey of an unfortunate Muslim citizen named Wahid to exemplify and amplify the gravity of religious and political persecution of innocent Muslims, who was one of the falsely accused in a bomb blast case. He had to spend years behind bars for no reason, some who were caught along with him were killed by framing them as terrorists. It is disheartening to say that this dirty model, of creating a fake incident or a terrorist, is what the Indian security establishments follow till date. Many high-profile officers in security establishments rose to higher thrones at the cost of several innocent lives. Far too much of India’s resources have been invested in tracking Islamic terrorism, but it is indisputable that some of its deadliest enemies have been secular Maoists, Hindus or Christians. The author also discusses the result of this bias in terms of the visible near-absence of Muslims in the ranks of the security establishment and the concept of “no right-wing Hindutva bombers existed”. The Special Protection group (SPG) excludes Sikhs. With that note, the interesting chapter “Meet the Bombers” comes, where the author made a brave attempt to name several right-wing terrorists and political figures, important profiles among them being Pragya Singh Thakur, and her role in Malegaon blasts, Amit Shah and so on. The author also accounts how the security establishment operated towards their acquittal. Needless to say that where are they now, Pragya Singh Thakur is now a member of the Lok Sabha and Amit Shah is currently serving as the Minister of Home Affairs.

There is an insightful account on how the security establishment deals with informers. The status and fate of the “informers” are often questionable. Underscoring what we have seen in movies, Josy Joseph verifies that most of the informers lose their lives in the process of maintaining national security. Since our security establishment lacks a defined protocol for someone to qualify as an informant, often informants of poor integrity and with vested interests are chosen. There is no effort to process information for accuracy or to rank informants by their credibility. This results in trusting bogus informants. This is not peculiar to Indian system though. Many of these informants have even been later made into bogus terrorists and exploited in fake encounters, unless they don’t provide what the agencies want. The book reminds us how a seemingly unharmful fake news can cost several lives. Unsurprisingly, poor Muslims are targeted in this “informer” process.

The book also systematically elaborates on how insurgency was conceived in Punjab and the way it was brutally supressed, the classic Kashmir valley issues and how the security establishment repeatedly and violently pushed an average Kashmiri away from the idea of India, the infamous “Gujarat Model”, turbulences in the Northeast and India’s role in the Sri Lankan civil war and associated “our boys” concept of Indian peace Keeping Force (IPKF). Taking LTTE as a case study, the author sharply discusses the failure of India in Sri Lanka. A security establishment must be bias-free and must clearly understand the ground reality. Hence the root cause of the Indian establishment failure was its repeated ignorance of the fact that violence is secular.

The author also reminds the readers that this is not a military-part issue or the problem of states with international borders. The deep state works at a pan-Indian level, and the non-military parts of the security establishments are challenging the constitutional rights of the citizens. Our history of misused draconian laws such as TADA, POTA, MCOCA, AFSPA and UAPA serve as examples. If not, at least an average Indian afraid of dealing with the police is telling a fact. The Silent Coup brings to the table the fact that when the professionalism of the security establishment is put to a test, or when uncomfortable questions are asked, a part of the security establishment will come forward to defend and stand for their institution. That said, oppression becomes a new normal. It is quite obvious for one to feel pessimistic after finishing this book and wonder where India’s security establishment and future democracy are heading. However, it is reasonable to believe that accounts like this could be an eye opener for the next generation bureaucrats, judiciaries and political establishments and that we still are left with a ray of hope.

പരശുരാമൻ്റെ മഴു!

പ്രൊഫ. ടി ജെ ജോസഫിന്റെ ആത്മകഥ ​​​​“അറ്റുപോകാത്ത ഓർമ്മകൾ”​ ഏകദേശം ഒരു മാസം മുമ്പാണ് വായിച്ചു തീർന്നത്. നാട്ടിൽ ​നിന്നും വന്ന ഒരു സുഹൃത്തിനെക്കൊണ്ട് പ്രത്യേക താല്പര്യപ്രകാരം വരുത്തിച്ച ഒരു പുസ്തകം എന്ന നിലയിലും, അതിനുപരി ഇന്ത്യയിലെയും കേരളത്തിലെയും ഇന്നത്തെ സംഭവവികാസങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വായിച്ചിരിക്കേണ്ട, കാലോചിതമായ ഒരു അനുഭവക്കുറിപ്പെന്ന നിലയിലും, ​’അറ്റുപോകാത്ത ഓർമ്മകളെ’ക്കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും കുറിക്കണമെന്ന് ആദ്യമേ കരുതിയതാണ്.

മലയാളികൾക്ക് പ്രത്യേ​കിച്ച് ​ ഒരു മുഖവുരയുടെ ആവശ്യമി​ല്ലാത്തയാളാണ് പ്രൊഫ. ടി ജെ ജോസഫ് ​.മതേതരമെന്നവകാശപ്പെടുന്ന കേരളവും, സർക്കാരും, മത സംഘടനകളും ആശയങ്ങളുടെ പേരിൽ ഒരുപോലെ വെല്ലുവിളിച്ച തൊടുപുഴ ന്യൂമാൻ കോളജിലെ ജോസഫ് മാഷ്.​ തികച്ചും നിരുപദ്രവകരമെന്ന് കരുതിയ ഒരു ചോദ്യത്തിലൂടെ എങ്ങനെ ഒരദ്ധ്യാപകന്റെ ജീവിതം ശീർഷാസനം ചെയ്യപ്പെട്ടുവെന്നതിന്റെ ജീവിക്കുന്ന ഉദാഹരണം. “അറ്റുപോകാത്ത ഓർമ്മക​ളു”ടെ പ്രധാന പ്രതിപാദ്യമിതാണ്.രണ്ടു ഭാഗങ്ങളായാണ് ​ഈ ​​ആത്‌മകഥ ​ക്രമപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. ​ആദ്യഭാഗത്ത്‌ ​ചോദ്യപ്പേപ്പർ വിവാദവും തുടർന്നുണ്ടായ സംഭവ വികാസങ്ങ​ളും, ​ രണ്ടാം ​രണ്ടാം ഭാഗത്ത് പ്രൊഫസറുടെ മുൻകാല ​ജീവിതവും.​

“അറ്റുപോകാത്ത ഓർമ്മകൾ” കേവലം മതഭ്രാന്തന്മാരുടെ ഇരയായ ഒരു അദ്ധ്യാപകന്റെ സിനിമ സ്റ്റൈൽ ക്ളീഷേ കഥ പറച്ചിലല്ല. പുസ്തകത്തിനൊരിക്കലും ഇരവാദത്തിന്റെ സ്വരവുമില്ല.നൊമ്പരപ്പെടുത്തുന്ന യാത്രയാണ്, ഒരു മനുഷ്യന്റെ തത്വചിന്തകളുടെ സംഹിത കൂടിയാണത്. പുസ്തകം എഴുതിയ ആളുടെ ചിന്തകൾക്കൊപ്പിച്ച് പലപ്പോഴും ​ആമേൻ മൂളിക്കൊണ്ടു സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരു ശരാശരി വായനക്കാരിയാണ് ഞാൻ എന്നുള്ളത് കൊണ്ടാവാം എഴുത്തുകാരൻ പ്രതിപാദിക്കുന്ന പല കാര്യങ്ങളും തുണിയുടുക്കാത്ത സത്യമായി അനുഭവപ്പെടുകയുണ്ടായി. ​സത്യം ! പരമാർത്ഥം !
വളരെ വളരെ ശരിയാണ്! എന്നെല്ലാം ഗദ്ഗദമായി പുറത്തേക്ക് വന്നു. ​”അത്ര നിഷ്കളങ്കമായി തയ്യാറാക്കിയ ഒരു ചോദ്യമൊന്നുമായിരിക്കില്ല , അടി വീഴുന്നിടത്തു പോയി ചെവി കൊണ്ട് വെച്ചതാണ്” എന്നൊക്കെയുള്ള അഭിപ്രായങ്ങൾ സുഹൃദ് വലയങ്ങളിൽ നിന്നും കേട്ടിരുന്നെങ്കിലും പുസ്തകം വായിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മാഷിന്റെ ശരിക്കൊപ്പം തന്നെയാണ് ഞാൻ പക്ഷം പിടിക്കുന്നത്. അങ്ങനെ ഉൾക്കൊള്ളാനാണ് എനിക്കിഷ്ടവും.

കൈ വെട്ടിയ മത തീവ്രവാദികളുടെ അക്രമത്തെക്കാൾ ജോസഫ് മാഷിനെ മാനസികമായി ഏറ്റവും കൂടുതൽ വിഷമിപിച്ചതും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യയുടെ ആത്മഹത്യ വരെ കാര്യങ്ങൾ എത്തിച്ചതും വർഷങ്ങളോളം അദ്ദേഹം പണിയെടുത്ത കോളേജ് മാനേജ്മെന്റും, സഹപ്രവർത്തകരും, സർകാർ അധികാരികളും അവരുടെ മലീമസമായ പ്രവൃത്തികളുമാണ് എന്നത് ഇല്ലോളം വേദനയോടെയല്ലാതെ വായിച്ചു തീർക്കാനാവില്ല. ഹൃദയസ്പർശിയായ പുസ്തകങ്ങൾ മുമ്പും വായിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഇത്രകണ്ടു മനസ്സ് പ്രക്ഷുബ്ധമായ, ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ ഒരു വായനാനുഭവം ഉണ്ടായിട്ടില്ലെന്ന് വേണം പറയാൻ.​ ​ ” പരശുരാമന്റെ മഴു” എന്ന അധ്യാ​യം ​ഏത് ​വായനക്കാരനും നിസ്സഹായനായ ഒരു കാഴ്ചക്കാരനായി ​നോക്കി നിൽക്കുന്ന ഒരു വായനാനുഭവമാണ് സമ്മാനിക്കുന്നത് .ഭയ​വും വിഷാദം ​ഘനീഭവിച്ചു നിൽക്കുന്ന ​ജോസഫ് മാഷിന്റെ വീടും പരിസരവും വായനക്കാരിലേക്ക് കൂടി ഊളിയിട്ടിറങ്ങുന്നുണ്ട് . എങ്കിലും​,​ അതിനെയൊക്കെ മറികടക്കുന്ന’ ക്രൂര’മെന്നു തോന്നിപ്പിച്ച നർമ ബോധം ഒരു പരിധിവരെ ഇതിനെ ശമിപ്പിച്ചിട്ടുമുണ്ട്​ എന്ന പറയാതെ വയ്യ ​. എങ്ങനെ പറ്റുന്നു? ​സ്വയം കോമാളിയാവുകയാണോ??!! ​എന്ന് ചോദിച്ചു പോകുന്ന പല മുഹൂർത്തങ്ങൾ പുസ്തകത്തിലുണ്ട്.​ ​അതെ സമയം, ഹമ്പട! മാഷിന്റെ ബുദ്ധി കൊള്ളാമല്ലോ ! അത്ര പാവമൊന്നുമല്ല! എന്ന് തോന്നുന്ന ചില സന്ദർഭങ്ങളും ഉണ്ട്.

പുസ്തകത്തിലെന്നെ ഏറ്റവും ആകർഷിച്ച ഘടകം ആരെയും കുറ്റപ്പെടുത്താൻ വേണ്ടി എഴുതിയ പുസ്തകമാണ് എന്ന് ​വായനക്കാർക്ക് ഒരിക്കലും ​​അനുഭവപ്പെടില്ല എന്നതാണ്.​ ജീവിതാനുഭവങ്ങളുടെ തുറന്നുപറച്ചിലുകളാവുമ്പോൾ ഏതെങ്കിലും ഒരു വിഭാഗത്തെ /വ്യക്തിയെ ഒക്കെ പഴിച്ച് തന്നെ ഈ അവസ്ഥയിലാക്കിയ ആളുകളോട് വായനക്കാരെക്കൊണ്ടുകൂടി വെറുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് നിഷ്പ്രയാസം എഴുതി അവസാനിപ്പിക്കാവുന്ന ഒരു ആത്മകഥ, വളരെ വ്യത്യസ്തമായ രീതിയിലാണ് പ്രൊഫ.അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. ജ്ഞാനപീഠ പുരസ്‌കാരം നേടിയപ്പോൾ ഇടതു കൈ കൊണ്ട് ഒ.എൻ.വി കുറുപ്പിന് അഭിനന്ദന കുറിപ്പെഴുതി അയച്ചതും, അദ്ദേഹം അതിനൊരു കവിതയിലൂടെ മറുപടി അയച്ചതും, കൂടെ പതിനായിരം രൂപയുടെ ചെക്ക് കൂടി വെച്ചതും എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. മനുഷ്യ സ്‌നേഹി എന്ന് നമ്മൾ കരുതുന്ന/ കരുതിയ സുകുമാർ അഴീക്കോടിനെ പോലുള്ളവരുടെ വൈരുദ്ധ്യാത്മക സമീപനവും ഞെട്ടലുളവാക്കി.

തീവ്രമായ ജീവിതാനുഭവങ്ങൾ പറഞ്ഞവസാനിപ്പിക്കുക മാത്രമാണ് പുസ്തകം എന്ന് കരുതിയിടത്ത് , തന്റെ ബാല്യവും , യൗവ്വനവും അധ്യാപക ജീവിതവുമെല്ലാം വിവരിച്ചുള്ള രണ്ടാം ഭാഗം കൂടി ചേർത്തത്തിലൂടെ പുസ്തകം വായനക്കാർ ആവശ്യപ്പെടുന്ന പൂർണതയിലെത്തുന്നുണ്ട് .വർത്തമാന കേരളവും ഇന്ത്യയും നമ്മൾ ഉൾപ്പെടുന്ന അവിടത്തെ അഭിനവ മതേതരവാദികളും ​“അറ്റുപോകാത്ത ഓർമ്മകൾ”​ വായിക്കണം.​ആശയപരമായ വിയോജിപ്പുകൾ ഉണ്ടാകാമെങ്കിലും ജോസഫ് മാഷും അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുഭവങ്ങളും എക്കാലവും പ്രസക്തമാണ് എന്നത് നിസ്തർക്കമാണ്. പുസ്തകത്തിൽ പറയുന്ന പല കാര്യങ്ങളും ​മത ​വിശ്വാസികളായ സഹോദരങ്ങൾ​ക്ക് ​ ഉൾകൊള്ളാൻ കഴിഞ്ഞെന്ന് വരില്ല. യഥാർത്ഥ വായനക്കാരൻ എന്ന നിലയിലേക്ക് മാറാൻ ഒരു മതത്തിൻ്റെ മാത്രം വക്താവായി ഈ പുസ്തകത്തെ സമീപിച്ചാൽ കഴിഞ്ഞെന്നും വരില്ല​.​

ശാസ്ത്ര നൊബേലുകളിലെ അശാസ്ത്രീയത

ഈ വർഷത്തെ ശാസ്ത്ര നൊബേൽ സമ്മാനങ്ങൾ  പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ട ഒരാഴ്ചയാണ് കടന്നുപോയത്. എല്ലാ വർഷത്തെയും പോലെ, രസതന്ത്രം, ഭൗതിക ശാസ്ത്രം, വൈദ്യശാസ്ത്രം എന്നീ  ശാസ്ത്രശാഖകളിൽ മികച്ച സംഭാവന നൽകിയ ഏതാനും ശാസ്ത്രജ്ഞർക്ക് പുരസ്കാരവും ലഭിച്ചു. സമ്മാനം ലഭിച്ച എല്ലാ ശാസ്ത്രജ്ഞരും അഭിനന്ദനങ്ങൾ അർഹിക്കുന്നു. മനുഷ്യരാശിക്കനുഗുണമായ   ശാസ്ത്രരംഗത്തെ നേട്ടങ്ങൾ തീർച്ചയായും അംഗീകരിക്കപ്പെടണം, ആദരിക്കപ്പെടുകയും  വേണം. എന്നാൽ നൊബേൽ സമ്മാനം നൽകുന്നതിലെ അശാസ്ത്രീയത  ശാസ്ത്രലോകത്തെ വിമർശകർ  എക്കാലവും ഉയർത്തിപിടിക്കാറുള്ള ഒരു  ഗൗരവമേറിയ വിഷയമാണ്. ഒരുപക്ഷെ നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കമുള്ള വിഷയം. നൊബേൽ സമ്മാനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിവാദങ്ങൾ ഉൾകൊള്ളുന്ന വലിയ വിക്കിപീഡിയ പേജ് തന്നെ അതിന് സാക്ഷ്യം. പുരസ്‌കാര നിർണയത്തിൽ  ശാസ്ത്രത്തിന്റെ  സ്വഭാവം വളച്ചൊടിക്കുകയും അതിന്റെ ചരിത്രം തിരുത്തിയെഴുതുകയും, പ്രധാന സംഭാവന നൽകുന്ന പല പിന്നണി ശാസ്ത്രജ്ഞരെയും അവഗണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലൂടെ ശാസ്ത്രത്തെ അപമാനിക്കുകയാണ് പലപ്പോഴും ഇത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിൽ നിർഭാഗ്യവശാൽ സംഭവിക്കാറുള്ളത്.


നൊബേൽ സമ്മാനം  ആദ്യമായി നൽകപ്പെട്ട 1901 തന്നെ എടുക്കുക . ആന്റിടോക്‌സിൻ കണ്ടുപിടിച്ചതിന് എമിൽ  അഡോൾഫ്   വോൺ ബെഹ്റിംഗിന് ആയിരുന്നു വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിലെ ആദ്യ നൊബേൽ.  എന്നാൽ അതെ കണ്ടുപിടുത്തതിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ  അടുത്ത സഹപ്രവർത്തകനായിരുന്ന കിറ്റാസാറ്റോ ഷിബാസബ്യൂറോയുടെ പേര് നാമനിർദേശം ചെയ്യപ്പെട്ടെങ്കിലും കമ്മിറ്റി പരിഗണിച്ചില്ല . ക്ഷയരോഗത്തിനുള്ള സ്ട്രെപ്റ്റോമൈസിൻ എന്ന സുപ്രധാനമായ ആൻറിബയോട്ടിക് കണ്ടുപിടിച്ചതിന് 1952 ലെ മെഡിസിൻ, ഫിസിയോളജി സമ്മാനം സെൽമാൻ വാക്സ്മാനെ മാത്രമായി തേടിയെത്തിയപ്പോൾ അതേ കണ്ടുപിടുത്തതിൽ പ്രധാന പങ്കാളിയായിരുന്ന ആൽബർട്ട് ഷാറ്റ്സ് പിന്തള്ളപ്പെടുകയാണുണ്ടായത് . കണ്ടുപിടുത്തം തനിക്കും  കൂടി  അവകാശപ്പെട്ടതാണെന്നു വാദിച്ചുകൊണ്ടു  ഷാറ്റ്സ്  സെൽമാനെതിരെ നിയമയുദ്ധത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടെങ്കിലും നൊബേൽ ജേതാവെന്ന ആ സുവർണ പദവി ലഭിച്ചില്ല.  ഷാറ്റ്സിനു നഷ്ടപരിഹാരം നൽകി തർക്കം  പരിഹരിക്കുകയാണുണ്ടായത്. 1962 ൽ ഡി എൻ എ യുടെ പിരിയൻ ഗോവണി ആകൃതി കണ്ടുപിടിച്ചതിന് വാട്സണും ക്രിക്കിനും വിൽകിൻസിനും നൊബേൽ ലഭിച്ചപ്പോൾ ആ കണ്ടുപിടുത്തത്തിന് അടിസ്ഥാനപരമായ സംഭാവന നൽകിയ റോസലിൻഡ് ഫ്രാങ്ക്‌ളിൻ എങ്ങനെ അവഗണിക്കപ്പെട്ടെന്നുള്ളത് ഇന്നും ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടാറുള്ളതാണ് . 2008 ലെ രസതന്ത്ര സമ്മാനം ഗ്രീൻ ഫ്ലൂറസന്റ് പ്രോട്ടീൻ (GFP) കണ്ടുപിടിച്ചതിന് മൂന്ന് ഗവേഷകർക്ക് ലഭിച്ചു. എന്നാൽ ജിഎഫ്പിക്ക് വേണ്ടി ആദ്യമായി ജീൻ ക്ലോൺ ചെയ്ത  ഡഗ്ലസ് പ്രാഷർ എന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞൻ അവരുടെ കൂട്ടത്തിലായിരുന്നില്ല.  ജിഎഫ്പി എന്ന   ആശയം ആദ്യമായി കൊണ്ടുവന്നത് പ്രാഷർ ആയിരുന്നെങ്കിലും ഗവേഷണം നടത്താനുള്ള സാമ്പത്തിക സഹായം അദ്ദേഹം ജോലി ചെയ്തിരുന്ന സ്ഥാപനത്തിൽ നിന്ന് ലഭിക്കാതിരുന്നതിനെ തുടർന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് ഗവേഷണം തുടരാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.പിന്നീട് പല ഗവേഷണ സ്ഥാപനങ്ങളിലേക്കും ജിഎഫ്പി യിൽ ഗവേഷണം നടത്താനുള്ള സാമ്പത്തിക സഹായത്തിനു വേണ്ടി  അപേക്ഷിച്ചെങ്കിലും നിരാശയായിരുന്നു ഫലം. തുടർന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വ്യക്തിജീവിതം  തന്നെ സാമ്പത്തികമായി തകർന്ന അവസ്ഥയിലായപ്പോൾ  ഒരു ഷട്ടിൽ ബസ് ഡ്രൈവറായി ജോലി ചെയ്തു . ഈ സമയത്താണ് ജിഎഫ്പിക്ക് നൊബേൽ സമ്മാനം ലഭിക്കുന്നതും, ആ മൂന്ന് ഗവേഷകർ തങ്ങളുടെ നോബൽ സമ്മാനദാന ചടങ്ങിലെ പ്രസംഗത്തിൽ പ്രാഷറിനോട് നന്ദി പറയുകയും ചെയ്തത്. ഇവരുടെ  ഇടപെടലുകളെ തുടർന്ന് 2010 ൽ പ്രാഷർ തിരിച്ചു ഗവേഷണരംഗത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതുപോലെ ഒരുപാട് ഉദാഹരണങ്ങൾ ശാസ്ത്ര നൊബേലിന്റെ ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ കണ്ടെത്താൻ സാധിക്കും. കഴിഞ്ഞ വർഷത്തെ രസതന്ത്ര നൊബേലിൽ വരെ.

 ​ചിലരൊക്കെ  അർഹിച്ച നൊബേൽ ​കിട്ടാതാവുമ്പോൾ സ്വയം പൊട്ടിത്തെറിച്ച് പ്രതിഷേധിച്ചിട്ടുമുണ്ട്  . ഉദാഹരണത്തിന്, റെയ്മണ്ട് ​വഹൻ ദമാഡിയൻ എന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞൻ . 2003 ലെ ​വൈദ്യശാസ്ത്ര നൊബേൽ ​സമ്മാനം പോൾ ലോട്ടർബർ , സർ പീറ്റർ മാൻസ്ഫീൽഡ് എന്നിവർക്ക് ” മാഗ്നറ്റിക് റെസൊണൻസ് ഇമേജിംഗ്(എംആർഐ) സംബന്ധിച്ച അവരുടെ കണ്ടെത്തലുകൾക്ക് ” ​ആണ് ​ലഭി​ച്ചത് . ​ എന്നാൽ ​ റെയ്മണ്ട് ​വഹൻ ദമാഡിയൻ  ​ആയിരുന്നു ​മാഗ്നറ്റിക് റെസൊണൻസ്​ ഉപയോഗിച്ച് കാൻസർ ബാധിച്ചതും ബാധിക്കാത്തതുമായ കോശങ്ങളെ  തിരിച്ചറിയാൻ  സാധിക്കുമെന്ന് ആദ്യം റിപ്പോർട്ട് ​ചെയ്തത് ​. പിന്നീട് അദ്ദേഹം ​ഈ വിദ്യ ​ആദ്യമായി  മനുഷ്യ​ന്റെ ​ സ്കാനിലേക്ക് വിവർത്തനം ​ചെയ്യുകയും ​ചെയ്തു. ​​ദമാഡിയന്റെ ​ഈ ​യഥാർത്ഥ റിപ്പോർ​ട്ടായിരുന്നു എൻ‌എം‌ആറിനെ ഇന്നത്തെ രീതിയിലേക്ക് വികസിപ്പിക്കാൻ ​നൊബേൽ ലഭിച്ച ​ലൗട്ടർബറിനെ പ്രേരിപ്പി​ച്ചതുതന്നെ . ​എന്നിട്ടും തന്നെ നൊബേലിന്  ​പരിഗണിക്കാത്തതിലുള്ള  ​അമർഷം തീർക്കാൻ  ​ദമാഡിയൻ ​വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ​  ​പ്രതിഷേധ രീതിയായിരുന്നു അവലംബിച്ചത്. ന്യൂയോർക്ക്  ടൈംസ് , ദി വാഷിംഗ്ടൺ പോസ്റ്റ് , ലോസ് ഏഞ്ചൽസ് ടൈംസ് ​തുടങ്ങിയ മുൻ നിര  ​അന്താരാഷ്ട്ര പത്ര​ങ്ങളിൽ  അദ്ദേഹം ​ ​തന്റെ സംഭവനകളെക്കുറിച്ചു ഒരു മുഴു പേജ് പരസ്യം തന്നെ നൽകി.ഏറ്റവും ​കുറഞ്ഞത് തുല്യമായ അംഗീകാര​മെങ്കിലും  ​ദമാഡിയ​ന്റെ ​ സൃഷ്ടിക്ക് ​അർഹിക്കുന്നുവെന്ന് ചില ഗവേഷകർക്ക് തോന്നി.​”​ ​ഒരു തിങ്കളാഴ്ച സുപ്രഭാതത്തിൽ ഉറക്കമുണർന്ന്  നോക്കുമ്പോൾ ഞാൻ  ചരിത്രത്തിൽ നിന്നും നിഷ്കരുണം മായ്ച്ചുകളയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു , ​എനിക്ക് താങ്ങാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു അത് .”, എന്നായിരുന്നു ന്യൂയോർക്ക് ടൈംസിനോട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത്.


ആർക്കൊക്കെ  സമ്മാനം ലഭിക്കേണ്ടതായിരുന്നു ലഭിക്കരുതായിരുന്നു എന്ന വാഗ്‌വാദത്തിനപ്പുറം , ശാസ്ത്ര നൊബേലുകൾ കേവലം ഒരു വ്യക്തി അല്ലെങ്കിൽ പരമാവധി മൂന്ന് വ്യക്തികൾക്ക്  പ്രതിഫലം  നൽകുന്നതിലേക്ക്  ഒതുക്കപ്പെടുന്നു എന്നതാണ്  പുനർവിചിന്തനത്തിനു വിധേയമാക്കപ്പെടേണ്ട​  ​വിഷയം. ശാസ്ത്ര മുന്നേറ്റങ്ങളും  കണ്ടുപിടിത്തങ്ങളും  ഒരിക്കലും ഒരു ഏകാന്ത പഥികന്റെ ഗവേഷണ സഞ്ചാരത്തിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്നതല്ലെന്നുള്ള യാഥാർഥ്യം നിലനിൽക്കെ ഓരോ വർഷവും ഒന്നോ രണ്ടോ മൂന്നോ  ​ഗവേഷകരുടെ പേരിലേക്ക് മാത്രമായി ഇത്തരം പ്രതിഫലങ്ങൾ വ്യക്തിനിഷ്ഠമായി പോകുന്നതിലെ യുക്തി പുനഃപരിശോധിക്കേണ്ടതാണ്. ശാസ്ത്ര ഗവേഷണം ഒരു സംഘടിത പരിശ്രമം ആണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ‘ഗവേഷണ സംഘ’ങ്ങൾ രൂപീകരിക്കപ്പെടുന്നത്.   ​ഓരോ ഗവേഷണ ​സംഘത്തിലും ഒരു തലവന് പുറമെ , ​അനവധി ഗവേഷക വിദ്യാർത്ഥികളുടെയും ,​പോസ്റ്റ്‌ഡോക്കുകളുടെയും സാങ്കേതിക വിദഗ്ധരുടെയും ഒരു ​​​വലിയ നിര തന്നെ പ്രവർത്തിക്കാറുണ്ട് . എന്നാൽ ഇത്തരം അംഗീകാരങ്ങൾ ​വരുമ്പോൾ അത് ആ ഗവേഷക സംഘത്തിന്റെ കപ്പിത്താന്റെ പേരിൽ മാത്രമായി ആലേഖനം ചെയ്യപ്പെടുകയാണ് പതിവ് . ജീവിതകാലം മുഴുവൻ  “നൊബേൽ ജേതാവ് ” എന്ന സുവർണ പദവി അവർക്ക് ലഭിക്കും. ആളുകൾ അവരുടെ കീഴിൽ ഗവേഷണം നടത്തുവാൻ തിക്കും തിരക്കും കൂട്ടും. അവരുടെ പ്രഭാഷണങ്ങൾക്ക് വലിയ ഡിമാൻഡും സ്വീകാര്യത ലഭിക്കും.  ഇത് ഒരു മുഖ്യ ഗവേഷകൻ/ഗവേഷക നയിക്കുന്ന ഗവേഷക സംഘത്തിന്റെ കാര്യം .​ മിക്കപ്പോഴും, ​ഒന്നിലധികം ഗവേഷക  ​സംഘങ്ങൾ  ഒരൊറ്റ പ്രോജക്റ്റിൽ സഹകരിക്കു​ന്ന  സാഹചര്യം ഉണ്ട് ​.​ ഉദാഹരണത്തിന് ​ ​2017 ൽ “ഗുരുത്വാകർഷണ തരംഗങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച കണ്ടെത്തലുകൾക്ക്”  ഭൗതികശാസ്ത്ര നൊബേൽ ലഭിച്ചത് എടുത്ത് പരിശോധിച്ചു നോക്കുക.  ഈ തരംഗങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തിയ ലേസർ ഇന്റർഫെറോമീറ്റർ ഗ്രാവിറ്റേഷണൽ-വേവ് ഒബ്സർവേറ്ററി (ലിഗോ / LIGO) പദ്ധതിക്ക് നേതൃത്വം നൽകിയ  റെയ്നർ വെയ്സ്, കിപ് തോൺ, ബാരി ബാരിഷ് എന്നിവർക്കാണ് സമ്മാനം ലഭിച്ചത്.  അതേസമയം ​ലിഗോ  ടീം തങ്ങളുടെ ​ഈ ​കണ്ടെത്തൽ ​പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഗവേഷണ പ്രബന്ധത്തിന്റെ രചയിതാക്കളുടെ പട്ടിക  ​​മൂന്ന് ​പേജുകളുണ്ട് ! അതായത് അത്രയും പേരുടെ സംഭാവന ഈ അംഗീകാരത്തിന് പിന്നിലുണ്ടെന്നർത്ഥം. ശാസ്ത്രത്തിനു ഇതുവരെ   ​പിടികൊടുക്കാത്ത  ഹിഗ്സ് ബോസോണിന്റെ പിണ്ഡം കൃത്യമായി കണക്കാക്കിയ​ത് വിശദീകരിക്കുന്ന ​​2015 ൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു  ​പ്രബന്ധത്തിൽ  5,154 ​രചയിതാക്കളുണ്ട്. 33 പേജ് ഉള്ള ഈ പ്രബന്ധത്തിൽ 24 പേജോളം ഇതിൽ ഉൾപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ഗവേഷകരുടെയും അവർ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും പേരുകളാണ്.

​ഇത്തരം വിമർശനങ്ങളെ നൊബേൽ കമ്മിറ്റി എങ്ങനെ  പ്രതിരോധിക്കുന്നു എന്നതും കൗതുകമുളവാക്കുന്ന കാര്യമാണ്. നൊബേൽ സമ്മാനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട്  ​ആൽഫ്രഡ് നോബലിന്റെ ​വിൽപത്രത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന നിബന്ധനകൾക്ക് ​വിധേയമായി മാത്രമേ  തങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നുള്ളു എന്നാണ് ഇക്കൂട്ടരുടെ വാദം. ​അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ ​”മുൻവർഷത്തിൽ” അതാതു മേഖലയിൽ സുപ്രധാന കണ്ടുപിടിത്തം നടത്തിയ “വ്യക്തിയെ” അംഗീകരിക്കാ​നാണ്  ​വിൽപത്രം ആവശ്യപ്പെടു​ന്നത് .​ അതായത് ഒരു വ്യക്തിക്ക് മാത്രമേ ഒരു മേഖലയിലെ നൊബേൽ സമ്മാനം നൽകാൻ പാടുള്ളു. ഏക പ്രതിഭാ സങ്കല്പം.   എന്നാൽ സമീപകാലങ്ങളിൽ ഇതിൽ നിന്ന് വിഭിന്നമായി ​ നോബൽ കമ്മിറ്റി മൂന്നു പേരെ വരെ ​അവരുടെ സംഭാവനകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ​അംഗീകരിക്കു​ന്നുണ്ട് . ​അതായത് വിൽപത്രത്തിലെ നിയമങ്ങൾ നിലവിൽ  ലംഘിക്കപ്പെട്ടു  കഴിഞ്ഞു . അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഗവേഷണം ഒരു കൂട്ടായ പരിശ്രമമാണെന്ന് അംഗീകരിച്ച്  ​ഒരു പടി കൂടി മുന്നോട്ട് കടന്ന് ഒരു മാതൃക സൃഷ്ടിക്കാൻ തീർച്ചയായും നൊബേൽ കമ്മിറ്റിക്ക് ശ്രമിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ . സമാനമായ ഒരു നിർദേശം സയന്റിഫിക് അമേരിക്കൻ എന്ന ശാസ്ത്ര മാസികയുടെ എഡിറ്റർമാർ  2012 ൽ ​മുന്നോട്ടു വെച്ചിരുന്നു -​ സമാധാന​ത്തിനുള്ള നൊബേൽ ​നൽകുന്നത് പോലെ ​എന്തുകൊണ്ട് ശാസ്ത്ര നൊബേലുകൾ  ഒരു ഗവേഷക സംഘത്തിന് നൽകിക്കൂടാ എന്ന്. മരണാനന്തര ബഹുമതിയായും നൊബേൽ സമ്മാനങ്ങൾ നൽകാറില്ല എന്നതും ശ്രദ്ധേയം. സുപ്രധാനമായ ശാസ്ത്ര സംഭാവനകൾ നടത്തിയാൽ മാത്രം പോരാ , കമ്മിറ്റി പരിഗണിക്കുന്നത് വരെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നെങ്കിൽ മാത്രമേ പരിഗണന ലഭിക്കുകയുള്ളു. റോസലിൻഡ് ഫ്രാങ്ക്ളിന് നൊബേൽ ലഭിക്കാതെ പോയത് അവർ ജെയിംസ് വാട്സൺ, ഫ്രാൻസിസ് ക്രിക്ക്, മൗറിസ് വിൽക്കിൻസ് എന്നിവർക്ക് നോബൽ നൽകുന്നതിന് നാല് വർഷം മുമ്പ് മരണ​പ്പെട്ടതുകൊണ്ടാണെന്ന് ​ കമ്മിറ്റി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു .​ എന്നാൽ 2011 ൽ വൈദ്യ ശാസ്ത്രത്തിനുള്ള  നൊബേൽ റാൽഫ് സ്റ്റീൻമാന് ​ ​മരണാന്തര നൊബേൽ ആയിട്ടാണ് നൽകിയത്. അവാർഡിന് പരിഗണിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ മരണപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ നൊബേൽ നൽകാൻ നിയമം അനുശാസിക്കുന്നുവെന്ന്  കമ്മിറ്റി ​വാദിച്ചു . നമ്മുടെ മഹാത്മാ ഗാന്ധിക്ക് എന്തുകൊണ്ട് നൊബേൽ നൽകിയില്ല എന്നതിനും ഇതേ ഉത്തരമാണ് നൊബേൽ കമ്മിറ്റി നൽകിയത്. ആ തീരുമാനത്തിൽ പിന്നീട് കമ്മിറ്റി ഖേദം പ്രകടിപ്പിച്ചെങ്കിലും. ഇങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ  2019 ൽ  രസതന്ത്ര നൊബേൽ ലഭിച്ച 97 കാരനായ ജോൺ ഗൂഡിനഫ് തന്റെ ദീർഘായുസ്സിനോട് തീർച്ചയായും നന്ദി പറയേണ്ടതായി വരും.

Source: Nobel Foundation

ഏക /ഏകാന്ത പ്രതിഭ സങ്കല്പത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായ ശാസ്ത്ര നോബേൽ​ ചരിത്രം ​പരിശോധിച്ചാൽ കാണുന്ന മറ്റൊരു വസ്തുത ഈ പ്രതിഭകൾ മിക്കപ്പോഴും വെളുത്തവരും പുരുഷന്മാരുമാണ് എന്നുള്ളതാണ്. 120 വർഷത്തെ ശാസ്ത്ര​ ​നോബൽ  ജേതാക്കളിൽ മൂന്ന് ശതമാനത്തിൽ താഴെ മാത്രമാണ് സ്ത്രീകൾ, ​അതിൽ തന്നെ കറുത്ത വർഗക്കാരിയായ ​ ഒരു സ്ത്രീക്ക് മാത്രമേ ​നൊബേൽ  ലഭിച്ചിട്ടുള്ളൂ​.​വൈദ്യശാസ്ത്ര  നൊബേൽ  ആകെ 224 വിജയികൾക്ക്  നൽകിയപ്പോൾ  അതിൽ 12 എണ്ണം മാത്രമാണ്  സ്ത്രീകൾക്ക് ലഭിച്ചത്.  രസതന്ത്ര നൊബേലിന്റെ 188 മൊത്തം ജേതാക്കളിൽ 7 സ്ത്രീകളാണ് ഇതുവരെയുള്ളത്. 1901 മുതൽ ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിനുള്ള നൊബേൽ സമ്മാനം ലഭിച്ച 219 ജേതാക്കളിൽ നാല് പേർ മാത്രമാണ് സ്ത്രീകൾ. കഴിഞ്ഞ വർഷം താരതമ്യേന ഭേദപ്പെട്ട ഒരു വർഷമായിരുന്നു ഇക്കാര്യത്തിൽ.  11 നൊബേൽ പുരസ്കാരങ്ങളിൽ 4 എണ്ണം സ്ത്രീകൾക് ലഭിച്ചു. അതിൽ തന്നെ ആദ്യമായി രസതന്ത്ര നൊബേൽ രണ്ടു വനിതകൾക്ക് മാത്രമായി ലഭിച്ചു. എന്നാൽ ഇത്തവണത്തെ ശാസ്ത്ര നോബേൽ പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോൾ അതിൽ സ്ത്രീകൾ ആരും തന്നെ ഇല്ല. ശാസ്ത്ര സംഭാവനകൾ മാത്രം സുതാര്യമായി മാനദണ്ഡമാക്കുന്നിടത്ത്   സ്ത്രീകളെ  പ്രത്യേകമായി പരിഗണിക്കേണ്ടതില്ല . ആത്യന്തികമായി, നൊബേൽ വിജയികളുടെ ലിംഗ ഘടനയുടെ പ്രശ്നം  സാമൂഹികമായ സ്ത്രീ-പുരുഷ ലിംഗ അസമത്വത്തിന്റെ പ്രതിഫലനം ലളിതമായി വിളിച്ചോതുക മാത്രമേ ചെയ്യുന്നുള്ളു .  ശാസ്ത്ര നൊബേൽ ജേതാക്കളിലെ ലിംഗ വിടവ്  ഉടലെടുക്കുന്നത്  ശാസ്ത്ര സാങ്കേതിക മേഖലകളിൽ , പ്രത്യേകിച്ച് അക്കാദമിക് രംഗത്ത് പുരുഷന്മാരെ അപേക്ഷിച്ച് ഇന്നും സ്ത്രീകളുടെ പ്രാതിനിധ്യം  ഇന്നും താരതമ്യേന  കുറവായതുകൊണ്ടാണ്. സ്ത്രീകളായ വിജയികളുടെ എണ്ണവും അതിനാൽ അനുപാതികമായേ പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടതുള്ളൂ. അതുകൊണ്ട് നൊബേൽ സമ്മാനം പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന വേളയിൽ മാത്രം  സ്ത്രീകൾക് നൊബേൽ ലഭിക്കുന്നില്ല എന്ന തോന്നൽ  ഈ വിടവ് നികത്താൻ ഇനിയും പരിശ്രമിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു എന്നാണ് ഓർമപ്പെടുത്തുന്നത്.  യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് സെൻസസ് ബ്യൂറോ യുടെ കണക്കു പ്രകാരം 1970 ൽ 8 ശതമാനം സ്ത്രീകൾ ശാസ്ത്ര സാങ്കേതിക അക്കാഡമിക് മേഖലയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ 2019 ൽ അത് 27 ശതമാനം ആയിട്ടുണ്ട് . ഇനിയും അത് മെച്ചപ്പെടുമെന്ന് നമുക്ക് പ്രതീക്ഷിക്കാം. ഇതിലും​ ​പരിതാപകരമാണ്കറുത്തവർഗക്കാരായ ജേതാക്കളുടെ  എണ്ണം .നൊബേലിന്റെ 120 വർഷത്തെ ചരിത്രത്തിൽ കറുത്ത വർഗക്കാരായ ഒരാൾക്കും  ശാസ്ത്ര വിഭാഗത്തിൽ സമ്മാനം ലഭിച്ചിട്ടില്ല​.ഈ വർഷം ആദ്യം ​ബെയ്‌റൂട്ടിലെ അമേരിക്കൻ സർവകലാശാല ​പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഒരു  പഠനം കഴിഞ്ഞ രണ്ട് പതിറ്റാണ്ടുകളായി ലഭിച്ച 141 മുൻനിര ശാസ്ത്ര പുരസ്കാരങ്ങൾ വിശകലനം ചെയ്യുകയും​ , ശാസ്ത്ര രംഗത്തെ പ്രധാന അവാർഡുകളിൽ ഗവേഷണങ്ങൾ  മെച്ചപ്പെട്ട ഗുണനിലവാരം പുലർത്തിയാൽ കൂടി  പുരുഷന്മാരെ അപേക്ഷിച്ച് സ്ത്രീകൾക്ക് പ്രധാന അവാർഡുകൾ നേടാനുള്ള സാധ്യത വളരെ കുറവാണെന്ന് കണ്ടെത്തി. വ്യവസ്ഥാ​പിതമായ  ​സ്ത്രീപുരുഷ അസമത്വവും വംശീയതയുമെല്ലാം സ്ത്രീകളുടെയും വെള്ളക്കാരല്ലാത്തവരുടെയും നൊബേൽ സമ്മാനങ്ങളിലെ പ്രാതിനിധ്യം തുലാസിലാക്കുന്നു.

Source: UN Women Twitter handle


നൊബേൽ സമ്മാനം ഇത്രയധികം അംഗീകരിക്കപ്പെടുകയും സ്വീകരിക്കപ്പെടുകയും ആഘോഷിക്കപ്പെടുകയും ഇതൊരു വലിയ സംഭവമായി ലോകം മുഴുവൻ കണക്കാക്കപ്പെടുകയും  ചെയ്യുമ്പോഴാണ് ഇത്തരം സമ്മാനങ്ങൾ നിർണയിക്കുന്നതിൽ ഉള്ള അശാസ്ത്രീയതകൾക്കുള്ള  പ്രസക്തി.  വ്യകതിപരമായി നൽകുന്ന ഇത്തരം സമ്മാനങ്ങൾ സാമൂഹിക അംഗീകാരങ്ങൾ കൂടിയാണ്. നിർഭാഗ്യവശാൽ നോബൽ ജേതാക്കൾ പലരും പിന്നീട് കപട ശാസ്ത്രങ്ങളുടെയും വംശീയ വെറിയുടെയും ഒക്കെ വക്താക്കളായത് നമുക്ക് കാണാവുന്നതാണ്.  നൊബേൽ ഡിസീസ് അഥവാ നൊബേലിറ്റിസ് എന്നാണീ പ്രവണതക്ക് പറയുന്നത്. ഉദാഹരണത്തിന്, ട്രാൻസിസ്റ്ററിന്റെ  കണ്ടുപിടുത്തതിന് 1956 ലെ ഭൗതികശാസ്ത്ര സമ്മാനം ലഭിച്ച വില്യം ഷോക്ക്ലി, പിന്നീട വംശീയ വെറിയുടെയും വർഗോന്നതിയുടെയും വക്താവായി.  ആഫ്രിക്കൻ അമേരിക്കക്കാർ ഐക്യു കുറവ് ഉള്ളവരാണെന്നും അവർ  വന്ധ്യംകരിക്കപ്പെടണമെന്നും അദ്ദേഹം വിശ്വസിക്കുകയും വാദിക്കുകയും ചെയ്തു.  ഇതിന് ഉപോൽബലകമായി ആഫ്രിക്കക്കാർ ശരാശരിയേക്കാൾ ബുദ്ധി കുറഞ്ഞവരാണെന്നും ജെയിംസ് വാട്സൺ അവകാശപ്പെട്ടു . 1954 ലെ രസതന്ത്ര നൊബേൽ ലഭിച്ച ലീനസ് പോളിംഗ് വലിയ അളവിൽ (സാധാരണ ഡോസിന്റെ 120 മടങ്) വിറ്റാമിൻ സി കഴിക്കുന്നത്  സ്‌കീസോഫ്രീനിയ, കാൻസർ മുതലായ രോഗങ്ങൾ ശമിപ്പിക്കുമെന്ന്  യാതൊരു ശാസ്ത്രീയ പിൻബലവുമില്ലാതെ വാദിച്ചു. ലോകമെമ്പാടുമുള്ള എല്ലാ ബയോളജി ലാബുകളിലും ഉപയോഗിക്കുന്ന പിസിആർ സൃഷ്ടിച്ചതിന് 1993 ൽ രസതന്ത്ര സമ്മാനം ലഭിച്ച കാരി മുള്ളിസ് ജ്യോതിഷത്തിന്റെ ഒരു വക്താവായി മാറി. ആഗോള താപനം എന്നൊരു പ്രതിഭാസം ഇല്ലെന്ന് വാദിച്ചു.


​ശാസ്ത്ര നൊബേലുകൾ ശാസ്ത്രമൂല്യത്തിന്റെ അവസാന വാക്കാണെന്നും അത് ലഭിക്കുന്ന ഏക പ്രതിഭകൾ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ അപ്പോസ്തലന്മാരുമാണെന്ന് കരുതുന്ന ഒരു പ്രവണത​ നമ്മൾ മാറ്റേണ്ടതുണ്ട്. മറ്റേതു മേഖലയിലെയും പുരസ്‌കാരങ്ങൾ നിർണയിൽക്കുന്നതിലെ അപാകതകളും അശാസ്ത്രീയതകളും വൈകല്യങ്ങളും നൊബേൽ സമ്മാനത്തിന്റെ കാര്യത്തിലും ഉണ്ട് എന്ന് മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. 

References:

  1. https://www.smithsonianmag.com/smart-news/the-nobel-gender-gap-widens-as-no-women-awarded-science-prizes-180978835/
  2. https://en.wikipedia.org/wiki/Nobel_disease
  3. The gender gap in highly prestigious international research awards, 2001–2020, https://doi.org/10.1162/qss_a_00148
  4. https://en.wikipedia.org/wiki/Nobel_Prize_controversies
  5. https://www.theatlantic.com/science/archive/2017/10/the-absurdity-of-the-nobel-prizes-in-science/541863/
  6. Combined Measurement of the Higgs Boson Mass in pp Collisions at square root of s=7 and 8 Te with the ATLAS and CMS Experiments, PRL 114, 191803 (2015)

Fighting For A Hand To Hold: A book that unfolds the sufferings of Canadian Indigenous Children under Medical Colonialism.

It is quite fortuitous that on the occasion of Canadian Federal Election, I finished reading” Fighting for a Hand to hold, Confronting medical colonialism against Indigenous children of Canada” written by Samir Shaheen-Hussain. This is a relatively new book published an year ago (September 2020), which I haven’t heard of until I came across Shaheen-Hussain’s interview to New Scientist magazine. The author, Samir Shaheen-Hussain, is a paediatric emergency physician cum indigenous rights activist who played a pivotal role in successful campaign against non-accompaniment rule in Quebec in 2018 (Parents of Indigenous children living in remote areas of Quebec were not allowed to accompany their children when they need emergency medical evacuation). In that interview, he points out that the indigenous children of Canada were used by the Canadian medical establishment, backed by political policies, for scientific experimentation such as tuberculosis treatment, with the fruits of the studies only going to a wider Canadian population while indigenous communities were at the bottom of the list in accessing tuberculosis treatment. They were considered not to be able to be ‘compliant’! Now that hundreds and hundreds of unmarked graves of Indigenous children have been recently discovered in Canada from the sites of former residential schools, mostly run by Catholic churches backed by the government, and that has shocked the entire world and exposed the dark history of Canada, I felt this book was a timely read. The fact that the book is authored by a paediatrician made me think that the book could only be a sort of memoir. However, the author has accounted the real-time experiences from the victims and survivors, insights from peer-reviewed research articles and historical archives, which makes the book richer and its non-linear narrative style makes the readers understand the relevance of the topic even today.

The book is divided mainly into four parts with each part having multiple chapters. The opening part sheds light on the successful #aHandtoHold campaign and the grassroot level collective efforts behind its motive to end the decade-old non-accompaniment rule implemented on Quebec’s indigenous community. These efforts unfolded how Canadian medical field was under the claws of medical colonialism, and that how does it still continue its violent legacy. By the term ‘medical colonialism’ the author describe the genocidal role played by the Canadian health care system in the colonial domination over Indigenous people. The book starts with an individual example from Quebec, to make the reader easy to progress into a bigger picture of the classic, deep rooted colonialism. The author comes across two seriously injured Inuit children who demanded emergency medical beyond their local clinic’s capacity. Accordingly, these kids were airlifted by medical evacuation flight to the Montreal Children’s Hospital, where the Dr. Shaheen-Hussain works. Now the problem comes, their parents are not allowed to accompany them in the same flight. Apparently, the kids reach at the emergency room. They cannot speak any other language other than their native language and there is no translator. This disturbs the author about the parental rights . Their parents were never been consulted for any of the treatments provided nor obtained any consent before any medical procedure, and that these children were sent into trauma as they were left off amidst strangers around and not knowing their language. Later, the author takes the lead to work with the bureaucrats and politicians, however the response was cold. Such initiatives followed by a series of events later, which culminated in the success of #aHandtoHold campaign. At this juncture, the author doesn’t forget to admit to the readers that he is also no different than us, who enjoys all privileges.

After engaging the readers in an active dialogue of how does the medical establishment and the government deals with such scenarios even today, and leaving a message that things like this are not at all a surprise, the author uplifts us to the ‘must read’ parts of the book; part two and three. Second part starts with a thoughtful quote by George Orwell, taken from Animal farm: “All animals are equal , But some animals are more equal than others“. Here, the author describes in detail on the concept of social determinants of health, equality and equity, also discussing their limitations. It makes the readers understand how the “causes of causes” allowed the practice of indigenous people to be marginalised in health care persist for so long due to systemic racism and colonial policies rooted in capitalism. A social-justice approach is used to explain how the government’s non-accompaniment policy, though equally applied to every children, had inequitable consequences on indigenous children, stemming from the underlying inequalities in their basic life. It is quite clear that colonialism was always the mediator in separating indigenous children from their communities, in a most ‘rational’ way in the label of residential schools and later the contemporary child welfare system and now the foster care system, with the trauma being infiltrated to several generations. By discussing equality and equity, and clearly defining various type of racism that have been used by us interchangeably, Fighting for a Hand to Hold chronicles how structural racism works in health care, including in medical training. Shaheen-Hussain points out that even today, women and transgender community are underrepresented in clinical trials generating a gender-based data gaps that continue to be ignored by the medical establishment, and the same applies to racialized people.

The third part is heavily interwoven with history, on the multiple ways that indigenous children have been harmed at the residential schools (that was “supposed to be” for the welfare of indigenous children) by Canadian medical professionals, sponsored by colonial policy of the government, corporates, bureaucrats and institutionalised racism. The most painful read is regarding how unethical medical experiments were conducted on these children. At one point he says:

“Residential schools became social and scientific “laboratories” with the children serving as “experimental materials”. In 1948, with the full support of the Department of Indian Affairs and Dr. Percy Moore at Indian Health Service (in the Department of National Health and Welfare), Pett sought to assess the impacts of malnutrition firsthand and initiated a series of experiments based on the diets of almost one thousand Indigenous students at six residential schools across the country”

Nutrition scientists considered malnourished children at Indian Residential Schools as perfect experimental materials, and the worst part was that they were further subjected to malnourishment ‘to create a baseline’ for their studies. Author also discusses how unethical medical experiments on Tuberculosis, skin grafting and other blood works were performed on the children in residential schools and that they were not benefitted. Once died, the bodies of the children were mostly not handed over to the parents but were used for autopsy and further studies without the consent of the families. To exemplify this, the author shares an instance happened to an indigenous mother. An autopsy was performed on her adolescent son, against her disapproval. The mother figured this out by happenstance from one of the staff members of the funeral home. After burial, the mother later learned that the medical team had removed her son’s brain for running various tests. Finally, after lots of fights, she retrieved that brain and she had to do wait until the snow to be thawed to do a decent reburial.Eugenics and ‘purity’ are also being discussed, and it was not too long back that it was among the indigenous people of Canada, as recent as 1970s. It is shown that ‘hundreds to thousands of indigenous women were coercively sterilized up until the 1970s outside of Alberta and British Columbia. The book also shed light on how mining, corporates, Christian missionaries joined hands in this mission and the message was to ‘civilize the wild, barbaric heathen Indians’ and was violently and enthusiastically carried out by aggressive racist officers.

In the last part, Shaheed-Hussain describes the mass separation of indigenous children through foster care, which still happens today. Not unlike the experience of residential schools, these children placed with white foster parents were often abused and suffered from identity dilemma, low self-esteem, addictions, lower levels of education and unemployment. The author leaves an eye opening thought that the reality is colonial governments have little interest in ending injustices they’ve created and maintained because they profit from them so significantly, also citing an instance of present Prime Minister of Canada, Justin Trudeau’s response. In short, Fighting for a Hand to Hold deserves a broad readership among those who all are compassionate and are willing themselves for reconciliation, non-Indigenous medical professionals, politicians, social workers, and of course the youth, and that all must raise voices for decolonising health care. Now that from this year onwards Canada is observing holiday on National Day for Truth and Reconciliation on 30th September to honour the lost children and survivors of residential schools, their families and communities, let’s recall Malcolm X’s words here:

” If you stick a knife in my back nine inches and pull it out six inches, that’s not progress. If you pull the way out, that’ s not progress. The progress comes from healing the wound that the blow made”

സുരലോക ജലധാര ഒഴുകിയൊഴുകി…

ആ ഇരമ്പൽ ഇപ്പോഴും കാതുകളിലുണ്ട്. ഓരോ സെക്കന്റിലും 24 ലക്ഷം ലിറ്റർ വെള്ളം പാറക്കെട്ടുകളിൽ തട്ടിത്തെറിച്ചങ്ങനെ ഒഴുകുകയാണ്. വെള്ളിച്ചില്ലും വിതറി, തുള്ളി തുള്ളി ഒഴുകും ,പൊരി നുര ചിതറി എന്ന് ബിച്ചു തിരുമല ഒരു പാട്ടിൽ വർണിക്കുന്നതുപോലെ.വടക്കെ അമേരിക്കയുടെയും കാനഡയുടെയും അതിര്‍ത്തിയില്‍ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന, 58 കിലോമീറ്റര്‍ ഒഴുകി അമേരിക്കയുടെയും കാനഡയുടെയും അതിര്‍ത്തിയിലെത്തി , ​കുതിരലാടത്തിന്റെ ആകൃതിയി​ൽ
53 മീറ്റർ താഴേക്ക് പതിക്കുന്ന നയാഗ്ര, ഒഴുകി പോകുന്ന വെള്ളത്തിന്റെ അളവ് കണക്കിലെടുത്താല്‍, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വെള്ളച്ചാട്ടമാണ്. കുട്ടിക്കാലം മുതൽക്കു തന്നെ പത്രങ്ങളിലും ടി വി യിലെ യാത്രാവിവരണങ്ങളിലൂടെയും ഒരുപാട് കേട്ടറിഞ്ഞിട്ടുള്ളതാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രസിദ്ധമായ ഈയിടത്തെപ്പറ്റി.​ ​പ്രകൃതി ഒരുക്കിയ വിസ്മയങ്ങൾ എപ്പോഴും അത്ഭുതപ്പെടുത്താറുണ്ടെന്നിരിക്കെ കാനഡയി​ലായിരിക്കുമ്പോൾ നയാഗ്ര വരെ പോയി അതൊന്ന് നേരിൽ കാണാതെ ഇരിക്കുന്നതെങ്ങനെ ? അതുകൊണ്ട് തന്നെ കാൾഗരിയിൽ നിന്നും 3250 കിലോമീറ്റർ ദൂരെയുള്ള നയാഗ്ര വരെ പോകാൻ കാരണം മറ്റൊന്നായിരുന്നില്ല.

കാർ പാർക്ക് ചെയ്ത് നടക്കുമ്പോൾ ഏകദേശം ഒരു കിലോമീറ്റർ ചുറ്റളവിൽ തന്നെ​ ​ഒരു മൂടൽ മഞ്ഞിന്റെയും ചാറ്റൽ മഴയുടെയും പ്രതീതി നയാഗ്ര സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ട്. ദൂരെ നിന്നുമുള്ള ആദ്യ കാഴ്ചയിൽ തന്നെ ​എത്ര നോക്കിനിന്നാലും മതിയാവാത്ത ​ഒരു മായാ വിസ്മയമായങ്ങനെ നിൽക്കുകയാണ് നയാഗ്ര . കണ്ണെടുക്കാതെ അല്പസമയം നോക്കിയങ്ങനെ നിൽകുമ്പോൾ സ്ലോ മോഷനിൽ ആണോ എന്നുപോലും തോന്നുന്ന പച്ചകലർന്ന നീല നിറത്തിലുള്ള ജലപ്രവാഹവും, വെയിലെഴുതുന്ന ​മഴവില്ലും​,​ ​ഇരമ്പുന്ന ശബ്ദവും, വെള്ളക്കണികകൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ തീർക്കുന്ന പുകമറയും . പ്രകൃതി ഒരുക്കുന്ന ഒരു താളമേളം തന്നെ.

​കുറച്ചുകൂടി അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ നദിയുടെ കരയിലൂടെ സുരക്ഷിതമായി നടക്കാൻ ഹാൻഡ് റെയിലുകൾ പിടിപ്പിച്ച നടപ്പാത. അരികിലെല്ലാം മനോഹരമായ പൂച്ചെടികൾ, പുൽത്തകിടികൾ , കുളിരാടി നിൽക്കുന്ന മേപ്പിൾ മരങ്ങൾ, നദിക്കരയിൽ ചാഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ആപ്പിൾ മരങ്ങൾ . അതിനിടയിൽ നിന്നും തങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം അറിയിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ചീവീടുകളുടെ കച്ചേരിയും.​അപരിചിതരായ ഒരുപാട് ആളുകൾ , പല രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നും, പല സംസ്കാരമുള്ളവർ. എല്ലാവരുടെയും ലക്‌ഷ്യം ഒന്ന് മാത്രം. നയാഗ്ര എന്ന വിസ്മയം കാണണം, മതിമറന്ന് ആസ്വദിക്കണം. നദിയുടെ മറുവശത്തുള്ള ഒബ്‌സർവേഷൻ ഡെക്കിൽ ഒട്ടനവധി അമേരിക്കക്കാരും കാണാൻ വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കോവിഡ് മഹാമാരിക്കാലം ആയതുകൊണ്ടായിരിക്കാം നദിക്കു കുറുകെയുള്ള പാലത്തിലൂടെ സന്ദർശകരെ അമേരിക്കയുടെ ഭാഗത്തേക്കും തിരിച്ചും അനുവദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല . ആകെ മൂന്ന് വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളാണ് ഇവിടെയുള്ളത്. രണ്ടെണ്ണം അമേരിക്കയുടെ ഭാഗത്തും ഒരെണ്ണം കാനഡക്കും. കാണാനുള്ള അഴകും തലയെടുപ്പും വെച്ച് നോക്കുമ്പോൾ വലിയ വെള്ളചാട്ടം കാനഡ ഭാഗത്തായതുകൊണ്ട് കാനഡയിലാണെന്നുള്ള ഒരഹങ്കാരം ഇല്ലോളം തോന്നാതിരുന്നില്ല.

കരയിൽ നിന്നുമുള്ള ദൂരക്കാഴ്ച കൺ നിറയെ കണ്ടു കഴിഞ്ഞാൽ അടുത്തതായി നദിയിലൂടെ ബോട്ടിൽ താഴെ വരെ പോയി നേരിട്ട് അടുത്ത് നിന്നും നോക്കിക്കാണുന്ന ചടങ്ങാണ്. ഇതിനായി അമേരിക്കക്കാർക്കും കാനഡക്കാർക്കും പ്രത്യേകം പ്രത്യേകം ബോട്ടുകൾ സജ്ജീകരിച്ചിട്ടുണ്ട് . ബോട്ടിൽ കയറാൻ ക്യൂവുമുണ്ട്. ക്യൂ തെറ്റിച്ച് ഇടിച്ചു കയറാന്‍ ആരും പരാക്രമം കാണിക്കുന്നതായി കണ്ടില്ല . ആളുകളെല്ലാം ക്ഷമയോടെ , ആകാംക്ഷാഭരിതരായി മര്യാദയോടെ നിൽക്കുന്നു . ബോട്ടുയാത്രയുടെ ആകർഷക ഘടകം രണ്ടു രാജ്യങ്ങളുടെയും സന്ദർശകർക്ക് പ്രത്യേക നിറമുള്ള മഴക്കോട്ടുകളാണ് സംഘാടകർ ധരിക്കാൻ നൽകുന്നെന്നുള്ളതാണ് . അമേരിക്കക്ക് നീലയും കാനഡാക്ക് പിങ്ക് നിറവും. പോഞ്ചോ എന്നാണത്രെ ഇതിനു പറയുന്നത്. വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന് അടുത്തെത്തുമ്പോള്‍ നനയാൻ 100 ശതമാനം സാധ്യതയുള്ളതിനാൽ ഒരു പരിധിവരെയെങ്കിലും വസ്ത്രം നയാതിരിക്കാനാണ് ഈ പോഞ്ചോ .അമേരിക്കൻ ഭാഗത്തു നിന്നും വരുന്ന രണ്ടു നിലയുള്ള വലിയ ബോട്ടിനു “maid of the mist” എന്നാണ് പേര്, മൂടൽമഞ്ഞിന്റെ തോഴിയെന്നൊക്കെ വേണമെങ്കിൽ മലയാളത്തിൽ വിശേഷിപ്പിക്കാം. എന്തായാലും, ഈ തോഴി 1846 മുതൽ സന്ദർശകരെ സേവിക്കുന്നുണ്ട് എന്നാണ് ചരിത്രം. 2013 വരെയും തോഴി തന്നെയാണ് അമേരിക്കയിലെയും കാനഡയിലെയും സന്ദർശകരെ സഹായിച്ചിരുന്നത് . 2014 മുതലാണ് കാനഡയുടെ hornblower cruise പ്രവർത്തനം ആരംഭിച്ചത്. മലയാളത്തിൽ വേണമെങ്കിൽ നമുക്കവനെ കുഴൽമുഴക്കി എന്നൊക്കെ ഒരു ചേഞ്ചിന് വിളിക്കാം. സന്ദർശകരെ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനു തൊട്ടുമുമ്പിൽ വരെ എത്തിച്ചു തിരിച്ചെത്തിക്കുന്നത് ഇവനും തോഴിയും തമ്മിലുള്ള ഒരു ധാരണയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്. ഒന്നിടവിട്ട് രണ്ടുപേരും കൊടുങ്കാറ്റിൽ പെട്ട കപ്പൽ പോലെ ആടിയുലഞ്ഞു മന്ദം മന്ദം വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് . മുകളിൽ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ കാണാൻ കൗതുകമുള്ള ഒരു കാഴ്ചയാണ് നീലയും പിങ്കും വേഷധാരികളെയും വഹിച്ചു ഇവർ ഊളിയിട്ടു പോകുന്നത് . ആളുകളുടെ ആവേശം വലിയ ശബ്ദങ്ങളായി വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ ഇരമ്പലിൽ ഒന്നുമില്ലാതായി അലിഞ്ഞുപോകുന്ന പ്രതീതി. കാനഡയുടെ പതാകയും വഹിച്ചുള്ള ബോട്ട് അമേരിക്കയുടെ ഭാഗത്തുള്ള വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന് അരികിലൂടെ മെല്ലെ നീങ്ങി പിന്നീട് കാനഡ ഭാഗത്ത് കുതിരലാടം പോലെയുള്ള വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി മുമ്പിലേക്ക്. ബോട്ടിലെ സഞ്ചാരികളെല്ലാം വലിയ ആവേശത്തിമിർപ്പിലും. “അതിനടുത്തെത്തിയാ എന്റെ സാറേ ചുറ്റുമുള്ളതൊന്നും കാണൂല ” പ്രതിഭാസത്തിൽ വലിയ മുരൾച്ചയോടെ താഴേക്കുവീഴുന്ന തണുത്ത ജലം അടുത്തുചെല്ലുമ്പോള്‍ നമ്മളെയാകെ നനച്ചുകളയും. വെള്ളച്ചാട്ടം ‘കാണുക’ മാത്രമല്ല ‘അനുഭവിക്കുക’യും വേണമല്ലോ ! എന്തായാലും മൂടല്‍മഞ്ഞുപോലെയുള്ള ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ .’കാണൽ’ ഒന്നും വ്യക്തമായി നടന്നില്ലെങ്കിലും നല്ലവണ്ണം ‘അനുഭവിച്ചു’ എന്ന് വേണം പറയാൻ .തണുത്ത വെള്ളത്തുള്ളികള്‍ മുഖത്ത് ഏറ്റുവാങ്ങി അത്ഭുതസ്തബ്ധരായി ആളുകളങ്ങനെ നില്‍ക്കുന്നു. നയാഗ്രയുടെ ഗാംഭീര്യം ശരിക്കും അനുഭവിച്ചറിയുന്നപോലെ .ചിലർ അതിനിടക്ക് പറന്നുപോകാതെ ബദ്ധപ്പെട്ട് ബോട്ടിന്റെ റെയിലിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നു. മറ്റു ചിലരാണെങ്കിൽ വശ്യമനോഹരമായ ഈ കാഴ്ച കാമറയിൽ ഒപ്പിയെടുക്കാനുള്ള ശ്രമം. സ്വൈര വിഹാരം നടത്തുന്ന വെള്ളപ്പറവകളും, ഇടയ്ക്കിടെ വെയിൽ തൊട്ടും തഴുകിയും പോകുന്ന മുറക്ക് ഒളിചുകളിക്കുന്ന മാരിവില്ലും . അനുസ്യൂതം ഒഴുകിവീഴുന്ന വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ അനിര്‍വചനീയമായ ഈ സൗന്ദര്യം സഞ്ചാരികള്‍ക്ക് ആസ്വദിക്കാന്‍ ഇരു രാജ്യങ്ങളിലെയും ഭരണകൂടങ്ങൾ ഒത്തൊരുമിച്ചു വേണ്ടുവോളം സൗകര്യമൊരുക്കിയിട്ടുണ്ടെന്നുള്ളതു എടുത്തു പറയേണ്ടതാണ്.

ബോട്ടുയാത്ര കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു സാഫല്യം ആണ് തോന്നിയത്. ഇട്ടിരിക്കുന്ന പോഞ്ചോ റീസൈക്കിൾ ചെയ്യാൻ നൽകുകയോ നയാഗ്രയുടെ സ്മരണാർത്ഥം കൂടെ കൂട്ടുകയോ ചെയ്യാം . വ്യക്തമായ മാലിന്യ നിർമാർജന പദ്ധതിയുള്ളതുകൊണ്ടാവണം ഇത്രയധികം സന്ദര്ശകരുണ്ടായിട്ടും ആ പരിസരം മുഴുവനും വൃത്തിയും വെടിപ്പുമായി സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആളുകളുടെ സാമൂഹ്യബോധവും ഒരു ഘടകമായിരിക്കാം. നയാഗ്രയില്‍ ടൂറിസ്റ്റ് സീസണ്‍ ഏപ്രില്‍ മുതല്‍ ഒക്ടോബര്‍ വരെയാണ്. അത് കഴിയുമ്പോള്‍ വെള്ളത്തിന്റെ ഒഴുക്കിന്റെ നിയന്ത്രണം ന്യൂയോര്‍ക്കിലെയും ഒന്റാറിയോവിലെയും വൈദ്യുതി ബോർഡുകൾക്കാണ് .

നയാഗ്രൻ കാറ്റേറ്റ് ഒരു ദിവസം മുഴുവനും അവിടെ ചെലവഴിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും സമയത്തിന്റെ അപര്യാപ്തത മൂലം അടുത്ത സീസണിൽ വിശദമായി വരണമെന്ന് മനസ്സിലുറപ്പിച്ചു നയാഗ്രയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ചിത്രീകരിച്ച കേ. ആർ വിജയയുടെയും സായിപ്പിന്റെയും “സുരലോക ജലധാര ഒഴുകിയൊഴുകി ള ള ള .. ള ള ള ..”യും മൂളിക്കൊണ്ട് അങ്ങനെ തിരിച്ച് കാൾഗരിയിലേക്ക് . ആ ഒരു അപൂർണത മടക്കയാത്രയിൽ തെല്ലും അലട്ടാതിരുന്നില്ല . ആഗ്രഹങ്ങളും യാഥാർഥ്യങ്ങളും ദ്വന്ദ്വ യുദ്ധത്തിലായിരിക്കുന്നിടത്തോളം ഈ തോന്നലിനു പ്രത്യേകിച്ച് പുതുമയൊന്നുമില്ലെങ്കിലും. എന്തായാലും ഈ കുറിപ്പെഴുതുമ്പോഴും ചിത്രങ്ങൾ പങ്കുവെക്കുമ്പോഴും ആ ഇരമ്പലും ദൃശ്യചാരുതയും മനസ്സിൽ ഇന്നലെയെന്നപോലെ തങ്ങി നിൽക്കുന്നു.
” വെയില്‍ വെള്ളത്തിലെന്ന പോലെ നീ എന്നില്‍ പ്രവേശിച്ചു. മഞ്ഞ്, ഇലയില്‍ നിന്നെന്ന പോലെ തിരിച്ചു പോവുകയും ചെയ്തു. എങ്കിലും നന്ദിയുണ്ട് നിന്നോട്.. ഈ കെട്ടിക്കിടപ്പിനെ കുറഞ്ഞ നേരത്തേക്ക്, നീ സ്ഫടികമെന്നു തോന്നിച്ചു.” എന്ന് കവി വീരാൻ കുട്ടി എഴുതിയ പോലെ…

To long for, or not to long for: That’s the question.

We all might have experienced a throbbing desire to reach out to something or someone at any point in our life. Essentially, our life ahead is lit by some sort of desires of various intensities which at times we are ignorant about. You might long for something/someone for a long time; but what do you do after you get what you want? Or perhaps have you ever thought that you no longer have the feeling of longing itself? For the latter, yes I am used to thinking about it many times. What would you do when what you miss is the longing itself?

Desire and longing. We all desire for something but all of them are not longing. However, desire is actually an expression of longing. For desire to become longing, it has to be intense and strong enough that is physical, emotional at the same time intangible. You feel it in every inch of your soul. Our longings are also dynamic. During childhood I longed for material things , but over time, I started to long for attention, validation, acceptance, love, possessiveness, purpose, happiness, peace, clarity, independence and so on. I would say we always long for something that it has to no longer be longed for. In other words, we cannot long for something that is attainable in our conscience. If everything we seek is already there within us, or within our reach, we can no longer ‘long’ for it.

With each road not taken, I always had longed for more. I always wanted more. With each road taken, my heart ached. Always felt a sense of never enough. But the mystery of what life has kept in store is strangely compelling. The waiting. So I went. But I always long for clarity and certainty. With every new road taken, it appears dark or blank or sometimes scary and the conscience that there is not U turn makes me to long to find my way back or to escape. But I know I am no exception.

Maybe, that’s how we get to know ourselves. Infinite loop of getting lost and rediscovering. Longings, mistakes, disappointments and realisations. Perhaps in that way we learn or even change or maybe we don’t or never will. Is that a better a better thing ? How do we know that it is better? Another test? Yeah, infinite loop!

Explore, explore and explore. I will understand at the end why it did all turned out that way.Now comes the coping. I’ll accustom to it and make peace with it. And I’ll be alright. Longing for longings to be settled at last. But until when? That’s where I long for clarity. At the same time, at times, overweighed with infinite loop of memories, betrayals, flickers, pain, wants and disappointments, I feel that I am no longer capable of longing for anything. Yeah , to long for, or not to long for: that’s the question.

Revisiting serious literature read during childhood: The pertinent question of ‘right’ age

As a person with a childhood before the internet revolution, I grew up reading lots of books during childhood. If someone asks me to name a few of them, then it would be a surprise to note that many of them were not child literature. I have read Malayalam translated versions of Greek mythologies, historical novels like The Miserables by Victor Hugo, Anna Karenina by Leo Tolstoy and so on while studying in primary classes. When I say this, some might even go to the extend of saying that I am self-boasting. But the truth is this: I was in an autopilot mode where I had no idea on what to read, and often it was just that I was given a book to read by the librarian. Yes, I have read them. But did I really read them comprehensively? Did I appreciate the book? Answer is No. I can only remember I have read that book. Not just few pages, but fully. Now the next question is How did that happen if I did not understand anything in the book? Perhaps I just liked the idea of reading, but not grasping the idea of book. I remember discussing with a friend on Oedipus and Electra Complex, where I became excited to say that “I know, I know, these characters are from Greek mythologies”. But the fact is that I knew them, but could not connect appropriately to the context. Now that I look back, I wonder how many classics were wasted by my mechanical (though devoted!) and untimely reading. I am sure that what those great books really depict will neither be understood nor be able to be appreciated until we reach a certain age. For this reason, I would love to reread all those books, and see how do I perceive and appreciate them now. Certainly, there would be a huge difference.

Well, this poses another question on the flip side: are there some books you should read only when you are a child? Probably yes, probably not. However, the relevance of children’s literature can never be compromised. Children’s literature such as myths, fairy tales and fables have an important role in drawing children towards books. It helps in developing reading and thinking capabilities which are gradually upgraded to serious literature. It also helps children respond to narratives. Unfortunately, writers who engage in children’ s literature are quite low these days. I am skeptical whether this is only true for Malayalam children’ s literature. We don’t have many indigenous authors truly dedicated to Malayalam children’s literature; all I can think of is Kunjunni Master, Sippi Pallippuram, S Sivadas and K Pappootty. That was why most of the Malayalam Children’s literature that are popularly available are mainly translated versions. For example, Aesop’s fables, Totto-Chan, Panchatantra, Russian fairy tales etc. That is not bad either. Translated children’s literature had a great role in propagating reading habits among children. That was one reason why more funds were allocated to renovate school libraries. However, are there new children’s literature emerging out, apart from what we have read during our childhood? Don’t know, probably children would end up on same books that we had read years ago. Apparently, rereading children’s literature as an adult is also another interesting aspect. Though at first glance it may sound silly, there is no doubt that revisits will bring in comfort, nostalgia, relaxation, and perhaps some trace disappointment that you can’t go back.

Parents also could play a role in childhood reading. They could watch children’s reading habits, discuss with them how did they feel about the book, whether they understand the and appreciate the book. Accordingly, parents could direct their children to choose books appropriate to their level of reading, maturity and sensibility. Websites such as amazon is used to providing reading age range, grade level, Lexile measure and category in product description. However, unlike in the past, it is seen that modern day parents tend to prefer other extra curricular activities such as drawing, bottle art, singing, swimming, karate, personality development classes rather than reading. They are all certainly good for one or another reason; at the same time, children should be also educated about the prospect of reading habit in life. Parents should also not overdo this; meaning not force their children to read heavier books just to show off to the world how well they can read at younger age.

Now, the famous Harry Potter. I remember few friends in my school were talking about it. I attempted once to read, but left with me an impression that it is a ‘hard’ book to read. Not only that, it also created in me an impression that those who finish reading Harry potter must be intelligent. Many parents consider their children reading Harry Potter at the age of five as a matter of pride and honour. While the maturity and sensibility varies from child to child, to be honest, I am dubious whether they understand it fully at younger age like five and six. Of course, there is no clear rule of thumb available to accurately assign a book to an age group. Our concept of how a child thinks should be introspected too. Some children may approach life like an adult, and may deliberately choose to read a particular book too earlier than it is supposed to be. Fine. What if the book did not work? There are two chances. One is where the child might come back to it again when become older, reads it, understands it and appreciates it. Good enough. Another is where there is no come back. This is a problem because, in this case the child is missing out what insights the book had to offer. Just like my Harry Potter case. As every book has only one chance to impress us, it is quite reasonable for a child to wait few years to read a book that is meant to an older age group. So, it appears to me that right book at right age is a matter of finding a sweet spot amidst complexities.

Fading into oblivion: The case of analog watches

Today, I was watching a Malayalam movie depicting the story of a clocksmith, which took me through the thoughts and memories of having and wearing a wrist watch, especially analog ones. The broad question that popped up is: with the monopoly of smartphones and other electronic gadgets, what is the point in wearing an analog wrist watch in this digital age? Apparently, analog watches are slowly fading into oblivion, though some people argue that it is only the prime need of watches that has disappeared, but not the love for them as it appears that branded analog watches (if not, one with chronographs) have become a fashion icon. In fact, people don’t generally realize that analog watch is a piece of craft work. However, everyone embraces analog watches when someone wants to compliment. Similarly, wall clocks have merely become home decors yielding to digital clocks that show date, humidity and temperature in addition to time. At the same time, we must not ignore that the purpose of a watch has also been subjected to redefinition, as seen for smart watches showcasing technological advancements such as GPS navigation, call and text notifications, heart rate, activity tracking, and so on. Some people call it as a ‘device’ instead of ‘watch’; yet another example of how connected devices hold sway in our lives. Obsession of switching into smart watches also perhaps is emerging from the notion of FOMO: fear of missing out from latest trends. On the flip side, there is another hype going on; some people are coming back to analog watches as a part of ‘digital detox’ with the intention of reducing usage of digital devices. Many would agree that pulling out phone from pocket to check time eventually ends up in spending atleast 10-15 minutes on reading notifications, scrolling through news feed etc. Regardless, there is no doubt that both analog and digital versions have their own pros and cons in terms of aesthetic appeal, cost, legibility, convenience, dials and functionalities, and it is solely a personal choice to go for either one.

I am not particularly a fan of wrist watches, and I have only an analog one with a leather strap that I have been using over past six years. I am so much accustomed to checking watch for time, and I can’t be the only person doing so. For some reasons, I don’t like smart or digital watches and never had one. When it comes to mobile phone lock screen display clock, I don’t like the analog though.

As a millennial, I have several childhood memories related to analog watches that I always cherish. Before water-proof watches arrived, there were days where moisture and water were regular visitors of the dial. An immediate therapy for this was to bury inside raw-rice sack or to show under sun with crown pulled. In a worst-case scenario, it will be taken to a clocksmith. Clocksmiths were interesting personalities to me at that time as they were in possession of super tiny and cute repair accessories. I also liked their magnifiers. As a kid, I always wondered why all the clocks on the wall were set to time 10:10. From there, I saw watches having sweeping second hand dial unlike ticking and poor me wondered if the former was faster. Another type of watches I remember I had are one with changeable straps and bezels. The advantage is that one can choose any color of strap and bezel that suits their dress. It is still available in market. Having those types of watches was a ‘matter of pride and jealousy’ among girls. As a result, it did not survive for long.

Watches brought from Gulf countries had a special attention. Family members returning from gulf countries were supposed to gift watches as much as possible. Metallic chain strap (golden or silver) was popular among them. Wearing a foreign watch for occasions such as marriage was also something ‘special’. For this reason, people used to borrow watches from neighbours to attend auspicious occasions .Receiving a foreign watch was just like being honored with an award. Therefore, losing a watch was also heartbreaking. One particular instance that I remember is that my mother had a brand new black colored watch when I was five. While we were on our way to meet my grandma, she lost her watch in a KSRTC bus. The moment she got down, she noticed that the watch has gone missing. She was so disappointed and literally cried that she could not wear it at least once enough. Unlike now, matters like missing something like watch, pen or umbrella were never taken lightly. We did not give up; we got hold on that bus again during the next schedule and searched thoroughly, making all passengers to wait. It was in vain. The conductor in-charge also joined our agony. It might sound silly now, but at times I wonder the value we give for any commodity has gone too low than before, for which I don’t know the reason. The same is true when it comes to repairing of watches: whether it be analog, digital or smart watch, no one cares about getting it repaired, instead it just gets replaced by new and upgraded ones.

While the smart-age has mainly shook off youngsters, older age groups still prefer vintage analog watches, I think. People who are on a minimalistic route also tend to embrace analog over digitals. Concepts like ‘digital detox’ may pull more youngsters towards analogs to get emancipated from screens. One might change or upgrade any of their electronic gadgets every five years or so thinking the old one as outdated, but for an analog watch it is a different story; they are made to last .